TO ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Οκτακόσια χρόνια πέρασαν από τη γέννηση ενός Μεγάλου Mύστη της Ανατολής, του Μολάνα Ρουμ ή Ρούμι, ενός από τους πιο φημισμένους σούφι της Περσίας. Ο Τζαλαλ-ουντ-Ντιν Ρούμι (1207-1273), γεννήθηκε στο Μπαλκ (που σήμερα ανήκει στο Αφγανιστάν) και από κει η οικογένειά του μετανάστευσε στο Ικόνιο της Μικράς Ασίας που αποκαλούνταν «Ρώμη της Ανατολής» (Ρουμ) λόγω των πανεπιστημίων και της πνευματικής ακμής της. Ο Ρούμι υπήρξε ξακουστός φιλόσοφος, θεολόγος και λόγιος.΄Οταν συνάντησε το Διδάσκαλό του, Σαμς-ι-Ταμπρίζ, πέτυχε τη μυστικιστική ένωση με τον Θεό. Οι μαθητές του αργότερα τον αποκάλεσαν «Μολάνα Ρουμ» (ο Κύριός μας από τη Ρώμη).

Ο Σαμς-ι-Ταμπρίζ, ο μεγάλος Πέρσης Άγιος, προσευχόταν ολόψυχα ικετεύοντας το Θεό να του δώσει ένα φίλο αγαπητό, κάποιον που να μπορεί να μοιράζεται μαζί του τη λατρεία του για Εκείνον, τις αγωνίες του αποχωρισμού και τη χαρά της συνάντησης με τον Υπέρτατο Κύριο της ψυχής. Τότε ο Σαμς-ι-Ταμπρίζ οδηγήθηκε στο Ικόνιο, όπου συνάντησε τον Τζαλαλουντίν Ρούμι καθισμένο δίπλα σε μια λιμνούλα να συλλογίζεται συνοφρυωμένος πάνω από κάποια χειρόγραφα. «Φαίνεσαι πολύ απασχολημένος, σοφότατε», είπε ο Σαμς-ι-Ταμπρίζ. «Μπορώ να σε ρωτήσω τι σκέφτεσαι τόσο σοβαρά;»

«Αχ, αυτά εδώ είναι ανεκτίμητα χειρόγραφα», είπε ο καθηγητής. «Και μέσα σ’αυτά υπάρχουν μυστήρια βαθειά και θεϊκά.Οι περισσότεροι από τους μεγάλους λόγιους δε μπόρεσαν να τα λύσουν κι έτσι ανέλαβα να τα λύσω εγώ». Κι έβγαλε έναν αναστεναγμό κούρασης.΄Υστερα, γυρνώντας στον επισκέπτη του που ήταν ντυμένος με τη λιτή και φτωχική φορεσιά του σούφι, είπε. «Δε μπορείς να τα καταλάβεις εσύ αυτά, καλέ μου άνθρωπε. Είναι προβλήματα που μόνον ένας διανοούμενος με ανώτερη μόρφωση έχει κάποιαν ελπίδα να τα κατανοήσει».

Ο Σαμς-ι-Ταμπρίζ χαμογέλασε, αλλά δεν είπε τίποτε. Αντίθετα, προχώρησε, πήρε τα χειρόγραφα από τα χέρια του Ρούμι και τα έριξε μέσα στη λιμνούλα λέγοντας. «Η θεία γνώση δεν κατοικεί μέσα σε βιβλία, φίλε μου».

Ο λόγιος ταράχτηκε κι ένιωσε φρίκη για την απώλεια των αγαπημένων του χειρογράφων, αλλά δε θύμωσε. Αντίθετα, χαμογέλασε λυπημένα και είπε άτονα και κουρασμένα:

«Τι έκανες εκεί, άξεστε δερβίση… Ό,τι και να γνωρίζεις, ποτέ δε θα μπορέσεις να καταλάβεις πόσο τρομερή απώλεια για τον κόσμο είναι η καταστροφή αυτών των χειρογράφων».

Ο Σαμς-ι-Ταμπρίζ και πάλι χαμογέλασε. Βάζοντας τα χέρια του στο νερό, έβγαλε τα χειρόγραφα άθικτα και είπε στον Ρούμι.

«Σε παρακαλώ, φίλε μου, μην κακοκαρδίζεσαι για κάτι παιχνιδάκια σαν κι αυτά, υπάρχουν μυστήρια που δε μπορείς καν να αντιληφθείς».

Ο Ρούμι είδε πως ούτε ένα φύλλο από τα χειρόγραφα δεν είχε βραχεί. Ως ευφυής άνθρωπος που ήταν, κατάλαβε πως ο Θεός είχε στείλει τον δερβίση για να τον οδηγήσει στο μονοπάτι της εμπειρίας του Πνεύματος.΄Επεσε λοιπόν στα πόδια του Αγίου και τον ικέτευσε να τον δεχθεί ως μαθητή του. Ο Σαμς-ι-Ταμπρίζ του έδωσε το μυστικό του Θεού, το Ηχητικό Ρεύμα ζωής, και ο Ρούμι άρχισε να κάνει διαλογισμό και να εισδύει στα πνευματικά μυστήρια. Σήμερα, το έργο του «Μασναβί» θεωρείται ως το Κοράνι της περσικής γλώσσας, και οι λατρευτικοί του στίχοι αποτελούν ένα από τα bestsellers στις ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες.

΄Οπως όλοι οι Μεγάλοι Μύστες και Άγιοι όλων των εποχών και όλων των θρησκειών σε κάθε γωνιά της γης, έζησαν αποσπασμένοι από τα θέλγητρα του κόσμου, παραδομένοι στη φλογερή αγάπη τους για τον Θεό, κηρύσσοντας τη μία και μοναδική θρησκεία, της Αγάπης, και ήρθαν σε σύγκρουση με τα ιερατεία με την διδασκαλία τους πως το Άπειρο Πνεύμα, ο δημιουργός της ζωής, δεν κατοικεί σε ναούς και τζαμιά, αλλά μέσα μας, ούτε βιώνεται μέσα από κενά τελετουργικά και νηστείες, αλλά μέσα από την πλήρη παράδοση του εγώ στο Θεό (που είναι Αγάπη) και την ένωση της ατομικής ψυχής με την Άπειρη Ψυχή, της σταγόνας με τον Ωκεανό.

Ο Ιησούς Χριστός δίδαξε πως «ο ναός του Θεού βρίσκεται μέσα μας». (Bέβαια, τα ιερατεία των θρησκειών τον Ιησού τον σταύρωσαν, τον Σαμς-ι-Ταμπρίζ τον έγδαραν ζωντανό, τον Μανσούρ τον λιθοβόλησαν, τον Νάνακ τον φυλάκισαν, τον Παλτού τον έριξαν σε πυρωμένες μεταλλικές πλάκες, και παρά τρίχα την γλίτωσαν οι μεγάλοι μύστες Καμπίρ και Ράβιντας – ο κατάλογος δεν τελειώνει εδώ.)

Η λατρεία τους για το Θεό εκφράστηκε με υπέροχους στίχους έκστασης.

«Είμαι τόσο μεθυσμένος από Αγάπη, ώστε ολόκληρος ο κόσμος θα μεθούσε απ’αυτήν, αν εκραύγαζα μέσα στην έκστασή μου», έγραφε ο Σαμς-ι-Ταμπρίζ. Και παρακάτω: «Υπάρχει μέσα μου τόση αφθονία από μέθη Αγάπης, ώστε το ψωμί που θα φτιαχνόταν από το σιτάρι το φυτρωμένο σε αγρό με λίπασμα το κορμί μου, θα μεθούσε τον αρτοποιό με την αγάπη του Θεού. Δε μπορώ να περιγράψω όμως την κατάσταση εκείνου που θα έτρωγε αυτό το ψωμί. Ακόμη κι εκείνος που θα έστρωνε το τραπέζι για ένα τέτοιο ψωμί, θα μεθούσε, και ο φούρνος όπου θα ψηνόταν το ψωμί, θα χόρευε κι αυτός με έκσταση από αυτήν τη μέθη».

Και ο Μολάνα Ρουμ… «Ω, μέθη της αγάπης μου, ας είσαι ευτυχής, ας είσαι καλά κι ας είσαι ισχυρή, γιατί είσαι ο μόνος γιατρός και θεραπεία για όλες μου τις ασθένειες». «Όπου υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει σκέψη προσωπικού κέρδους. Τα δύο δε συμβαδίζουν. Όταν το σώμα παίρνει την απόχρωση της Αγάπης, απαλλάσσεται απ’όλα τα κακά και τις επιθυμίες».

΄Οπως το ψάρι δε ζει έξω από το νερό, όπως η νυχτοπεταλούδα θυσιάζει τη ζωή της και καίγεται από το φως που λαχταρά, και το πουλί Τσακόρ μαγνητίζεται τόσο από την Πανσέληνο, ώστε μένει ασάλευτο με γερμένο κεφάλι, ατενίζοντάς την μαγεμένο από την ανατολή μέχρι τη δύση της, έτσι και οι ψυχές των Αγίων βιώνουν τον φλογερό θείο έρωτα και ζουν ανάμεσά μας για να μας αφυπνίσουν στη μοναδική πραγματικότητα, το Νόμο της Αγάπης.

O Aπόστολος Παύλος έπλεξε τον υπέροχο ύμνο της: «Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον». Κι ένας άλλος απόστολος, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, σε προχωρημένη ηλικία, υποβασταζόμενος από άλλους μαθητές του Ιησού, πήγε να μιλήσει σε μια ομάδα παιδιών και τους είπε τρεις φορές: «Παιδάκια, να αγαπιέστε μεταξύ σας». Κι όταν τον ρώτησαν «αυτό μόνο θα πείτε στα παιδιά; Δεν θα τους πείτε τίποτε περισσότερο, σπουδαιότερο;» εκείνος αποκρίθηκε πως δεν υπάρχει τίποτε πιο σημαντικό από την αγάπη, γιατί αυτή είναι η μητέρα όλων των αρετών.

Κάποιος Άγιος είπε ότι η γνώση είναι τέκνο των βιβλίων, αλλά η αγάπη είναι η μητέρα τους. Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης, φλεγόμενος από Αγάπη, ένιωθε όλα τα πλάσματα, τα ζώα, ακόμη και τους πλανήτες, αδέλφια του και χαιρετούσε τον «αδελφό Ήλιο» και την «αδελφή Σελήνη». Κι ο μεγάλος Μύστης και Άγιος του Μπεναρές της Ινδίας, Καμπίρ, έγραψε: «Ένας άνθρωπος μέσα στον οποίο δεν υπάρχει αγάπη, πρέπει να θεωρείται κινούμενο άγαλμα. Είναι όπως το φυσερό του σιδερά που αναπνέει, κι όμως δεν έχει ζωή».

«Εκείνος που είναι ταπεινόφρων, που νιώθει αγάπη για τον Κύριο και παραδίδεται σ’Αυτόν, που έχει σεβασμό για όλους, εκείνος είναι ένας ζωντανός ωκεανός των ισχυρών ρευμάτων της αγάπης. Είναι ένα κύπελο αγάπης γεμάτο και ξέχειλο. Με άλλα λόγια, ένας τέτοιος άνθρωπος είναι γεμάτος καλή θέληση και ευχάριστους τρόπους. Είναι πραγματικά ευγενής», γράφει ο Μεγάλος Διδάσκαλος, Μαχαράτζ Σαγουάν Σινγκ.

Ο Ιησούς Χριστός, σύμβολο Αγάπης και Θυσίας, άφησε τη μοναδική «περιγραφή» του Θεού και τη μοναδική Εντολή με τα λόγια «ο Θεός είναι Φως, είναι Αγάπη, και δεν μπορώ να πω τίποτε άλλο». «Αγάπα το Θεό με όλη σου την ψυχή και όλη σου τη διάνοια, και αγάπα τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου».

Και για να κλείσουμε με τον Μολάνα Ρουμ: «Με την αγάπη ακόμη και τα πικρά πράγματα γίνονται γλυκά, ο μπρούντζος γίνεται χρυσάφι και καθετί ακάθαρτο γίνεται καθαρό. Με τον πόνο της αγάπης στην καρδιά, η ίδια η αγάπη γίνεται το φάρμακο γι αυτόν. Τότε τ’αγκάθια δίνουν την ίδια ευχαρίστηση και ευωδιά όπως τα άνθη. Κάτω από την επιρροή της αγάπης ακόμη και η δύστροπη ιδιοσυγκρασία, που είναι ξινή σαν ξύδι, μετατρέπεται σε γλυκιά μεθυστική ουσία, όπως το κρασί. Οι άνθρωποι γίνονται ήπιοι σαν το λάδι, μαλακοί σαν το κερί, ακόμη κι αν ήταν σκληροί σαν σίδερο. Με την αγάπη, το δηλητήριο γίνεται νέκταρ και η τίγρη μετατρέπεται σε αβλαβές ποντίκι. Η αρρώστια γίνεται ευλογία και η τυραννία έλεος. Ακόμα και οι νεκροί έρχονται στη ζωή και οι βασιλιάδες γίνονται σκλάβοι μέσω της αγάπης».

Ο Οκτώβριος, μήνας που το μεθυστικό κρασί των αμπελιών γεμίζει τα βαρέλια, μας στέλνει το μήνυμα του Οίνου της Αγάπης και της μέθης που είναι η ωραιότερη απ’όλες, η μόνη που δεν σκοτεινιάζει το μυαλό και δεν δημιουργεί πονοκεφάλους, αλλά φωτίζει και πλημμυρίζει με χαρά, έκσταση και θέρμη την ζωή μας.

Ας αγαπάμε το Πνεύμα που μας δημιούργησε κι ας αγαπάμε αλλήλους.

Kαλόν Οκτώβριο, φίλοι μου

Μαρία Γεωργαλά

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ