MIA MATIA TO NEO BIBΛΙΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΑΓΓΕΛΑΚΗ

60
Ο Γιώργος Βαγγελάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη της Πρέβεζας. Σπούδασε Ιστορία στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στην Εκπαιδευτική θεωρία,ιστορία και πολιτική και εν κατακλείδι εξειδικεύτηκε στην ειδική αγωγή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η πρώτη του δουλειά φέρει τον τίτλο Ημερολόγιο Σκέψεων (2014) από τις εκδόσεις Bookstars, ενω αυτή αποτελεί την δεύτερη. Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως εκπαιδευτικός.
Δυϊκός αριθμός

Δύο.
Πάντα με καταδίωκε ο αριθμός αυτός.
Δυο μάτια να βλέπω.
Δυο χέρια ν’ αγγίζω.
Δύο στο θρανίο.

Δύο στο λεωφορείο.
Ζευγάρι.
Θυμάμαι έβαζα πάντα τα παπούτσια μου ζευγάρι,
το ένα δίπλα στο άλλο
για να μην νιώθουν μονάδα, μόνα∙

Ένας κόσμος γεμάτος νόρμες.
Μεγάλωσα και με κατατρέχουν.
Δύο στη ζωή.

Δυο σώματα,
δυο ψυχές σε κοινή πορεία.
Κι αν είσαι μόνος;

Σταματάς να υπάρχεις;
Βυθίζεσαι στην αδιαφορία της ύπαρξής σου;
Παράπονο.

Με πνίγει∙ σαν λυγμός στον λαιμό
που δεν λέει να περάσει.
Αυτό το δύο της ζωής
που όλοι τ’ αναζητούν, το θέλουν
αλλά το σπαταλούν στην αναλωσιμότητα του σήμερα,
του τώρα∙
της στιγμής που χάνεται στο φρέαρ του χρόνου.

Ο πόνος του δυικού αριθμού στο διηνεκές.
***********
Μαξιλάρι

Στο μαξιλάρι μου σε κρατώ σφιχτά.
Μη φύγεις. Μη χαθείς.
Αυγή τ’ Απρίλη ήταν που γύρισα σε άδειο κρεβάτι.

Μάταια η αγκαλιά μου πάσχιζε να βρει τη δική σου.
Μάταια τα χείλη μου ψιθύριζαν τ’ όνομά σου.
Μάταια πάλευα με τα σκεπάσματα.
Επέστρεψες μια κρύα νύχτα του χειμώνα σαν κι αυτή.

Δεν με νοιάζει που ήσουν, που πήγες.
Με νοιάζει που ‘σαι εδώ!
Στα μάτια σου η θέρμη της Μεσογείου.
Στο στόμα σου η δροσιά του Λεβάντε.

Στο σώμα σου η σμιλευμένη πέτρα του Γιβραλτάρ.
Στην αγκαλιά σου κι απόψε ταξιδεύω ως την μακρινή Ανδαλουσία,
χορεύοντας τον πιο ερωτικό χορό∙ μόνο για σένα.

Παραδομένοι στην ηδονή του βλέμματος, στον πόθο της σάρκας,
στον ιδρώτα που φέρνει το φλαμένκο αυτό.

Ριγμένοι στον ίλιγγο της μέθης,
βυθιζόμαστε βαθύτερα στην δίνη του έρωτα.
Ποιος θεός, ποιος δαίμονας;
Μόνο ο έρωτας που μας ένωσε μπορεί να μας χωρίσει…

Φτάνει που γύρισες κι όλα μοιάζουν σαν πρώτα.

**************************

Πλάι μου, στο προσκεφάλι μου στο μαξιλάρι μου.

Ο χρόνος∙ άυλος και αέναος. Τον τεμαχίζουμε συνεχώς σε κομμάτια
για μπορέσουμε να τον ερμηνεύσουμε, να τον κατανοήσουμε και εν τέλει να τον ζήσουμε.
Η ματιά μας, όπλο στην προσπάθεια αυτή.
Άλλοτε γρήγορή και επιφανειακή κι άλλοτε πιο βαθιά και ουσιαστική.
Είναι αυτή το μέσο με το οποίο συνειδητοποιούμε τον χώρο,
γνωρίζουμε την ίδια μας την φύση κι εν κατακλείδι την ίδια μας τη ζωή
και που πολλές φορές μας οδηγεί σ’ ένα παιχνίδι επαναδιαπραγμάτευσής της.
Όλα περικλείονται μέσα σ’ αυτή∙ πρόσωπα, τόποι, εμπειρίες, βιώματα …όλα!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ