«Ότι ακούσαμε από τη μουσική, το ακούσαμε!»

56

Του Κώστα Κώτση

Πριν από περίπου ένα χρόνο, είχα μία μικρή συζήτηση με έναν φίλο μου τραγουδιστή και μουσικό. Μιλάγαμε για τη διαχρονική πορεία της μουσικής και μου είπε χαρακτηριστικά ότι «πλέον δεν κάνουν κάτι ουσιαστικό οι σημερινοί μουσικοί και καλλιτέχνες και βάζω και τον εαυτό μου μέσα.» «Παλιά η μουσική ήταν μπροστάρισσα σε οποιαδήποτε αμφισβήτηση των όσων κακών γίνονταν. Τώρα αυτό δεν ισχύει», ανέφερε.

Κράτησα στη μνήμη μου αυτή τη συζήτηση για πάρα πολύ καιρό. Μου έκανε εξαιρετική εντύπωση αυτό που ανέφερε ο φίλος μου. Άφησα τη σκέψη μου να ωριμάσει. Θεωρώ πως μερικές φορές δεν πρέπει να βγάζουμε βιαστικά το οποιοδήποτε συμπέρασμα. Και κατέληξα να πιστεύω πως έχει δίκιο.

Γνωρίζοντας τα στοιχειώδη επί του θέματος, θεωρώ πως όντως η μουσική σήμερα, ως προς τους στίχους που γράφονται, δεν έχει να δώσει κάποια ιδιαίτερη απάντηση στα καθημερινά μας προβλήματα πάσης φύσεως. Για αυτό όμως δεν φταίνε οι ίδιοι οι καλλιτέχνες. Φταίει το γεγονός ότι η μουσική σαν τέχνη έχει «παλιώσει». Υπάρχει στη ζωή μας και στην ανθρωπότητα σχεδόν από τις αρχές του 20ου αιώνα και πλέον συμπληρώνει έναν αιώνα ζωής. Κατά συνέπεια, ότι είναι να ειπωθεί από αυτή για τη ζωή μας και τα προβλήματα της ανθρωπότητας, έχει ειπωθεί. Τα προβλήματα της κοινωνίας μας ήταν περίπου τα ίδια στις αρχές του 20ου αιώνα και είναι περίπου τα ίδια και σήμερα. Έρωτες, αγάπη, καταπίεση των αδύναμων, αδικία, φτώχεια, εξαθλίωση, ψυχολογική αδυναμία ορισμένων ανθρώπων κλπ.

Όλα αυτά έχουν αναφερθεί σε χιλιάδες τραγούδια, διαχρονικά. Συνεπώς, δεν υπάρχει κάτι άλλο που να μην έχει αναφερθεί και να αξίζει την προσοχή των μουσικών-καλλιτεχνών.
Δεν φταίνε επομένως οι νέοι καλλιτέχνες. Άλλωστε, θα ήταν και κουραστικό για κάποιους το να αναφέρονται και αυτοί στα ίδια και στα ίδια. Πρέπει να αποδεχθούμε πως ότι είδαμε από την τέχνη της μουσικής, το έχουμε δει. Ότι ακούσαμε από τους μουσικούς, το ακούσαμε. Όλα τα πράγματα στη ζωή κάνουν έναν κύκλο. Η μουσική έκανε τον κύκλο της. Το διαπιστώνουμε άλλωστε αυτό και στα μουσικά ακούσματα, που πλέον δεν είναι πρωτότυπα.

Για παράδειγμα, έχουν εκφραστεί κατά καιρούς διάφορες απόψεις του τύπου «δεν έχει βγει άλλο συγκρότημα σαν του Rolling Stones. Όλα τα νέα συγκροτήματα είναι κακέκτυπα των παλιών και καλών συγκροτημάτων». Λογικό είναι αυτό. Πόση πρωτοτυπία να υπάρξει; Έχουμε ακούσει τα πάντα από τη μουσική τον περασμένο αιώνα. Όσο ευρηματικός και αν είναι ένας μουσικός, η μουσική έχει κάνει τον κύκλο της.

Συνεπώς, είναι άδικο για τους νέους καλλιτέχνες το να περιμένουμε από αυτούς να «απογειώσουν» την τέχνη της μουσικής. Διότι, μιλάμε για μία τέχνη που έχει απογειωθεί τις δεκαετίες που περάσανε. Και ότι απογειώνεται μία φορά, συνήθως (ή σχεδόν πάντα) δεν απογειώνεται ξανά. Αυτό συμβαίνει νομοτελειακά. Το μόνο πλέον που μπορούμε να περιμένουμε από τους νέους καλλιτέχνες είναι η όρεξή τους για δουλειά, η διατήρηση του πρωσωπικού τους στίγματος και η καλή και έξυπνη αξιοποίηση της κληρονομιάς που άφησαν οι καλλιτέχνες των προηγούμενων χρόνων. Και με βάση αυτά τα κριτήρια, αρκετοί έχουν διαγράψει μία αξιοπρεπή πορεία.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ