Το Χτύπημα στη ΡΩΣΙΑ και η Τρομοκρατία

Του Παύλου Χρήστου

59

Το τρομοκρατικό χτύπημα στην ΑΓΙΑ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ ήταν αναμενόμενο και συνέχεια της στρατηγικής των τρομοκρατών. Μιας στρατηγικής που έχει ως αντικειμενικό σκοπό την επαναφορά του ασύμμετρου πολέμου στη ΡΩΣΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ. Μιας μορφής πολέμου που η δεν είναι εύκολο να αντιμετωπισθεί.

Ο «πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία» ξεκινά μετά τις επιθέσεις στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον, σε συνδυασμό με τη στρατηγική για την αναδιάταξη των συνόρων της ευρύτερης Μέσης Ανατολής καθώς και την εξασφάλιση της πρόσβασης στις πηγές ενέργειας.

Ένα σύνολο ιδεών, αρχών και στόχων μπήκαν κάτω από την αιγίδα μιας συνολικότερης στρατηγικής. Αναλύοντας αυτή τη στρατηγική μπορούμε να θέσουμε ένα πρώτο ερώτημα. Έχει εντοπισθεί σωστά ο αντίπαλος; Αν η «τρομοκρατία», όπως ορίστηκε, ταυτίζεται με το ριζοσπαστικό Ισλάμ, τότε τα πράγματα πηγαίνουν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση· προς αυτή που ο Μπιν Λάντεν περιγράφει ως ανυποχώρητη «σύγκρουση των πολιτισμών». Αν η «τρομοκρατία» είναι η απάντηση των φτωχών λαών, εθνικών ομάδων, επαναστατικών πρωτοβουλιών απέναντι στη στρατιωτική δυσυμμετρία των ισχυρών τότε τα πράγματα πηγαίνουν προς άλλη κατεύθυνση. Τότε έχουμε στρατιωτικοποίηση της αντιπαράθεσης του κέντρου με την περιφέρεια . Μέσα στα πλαίσια αυτά, ένα δεύτερο ερώτημα αφορά τη λογική της ανάσχεσης και τη λογική της απώθησης. Το κατά πόσο αυτές οι δύο διαστάσεις μιας στρατηγικής μπορούν να εφαρμοσθούν μεμονωμένα ή με ποιον συνδυασμό μεταξύ τους είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Ένα τρίτο ερώτημα σχετίζεται με την προοπτική και τη μελλοντική αρχιτεκτονική του παγκόσμιου συστήματος, μετά την εφαρμογή αυτής της στρατηγικής.

Το συγκεκριμένο τρομοκρατικό χτύπημα είναι φανερό ότι πλήττει την προσέγγιση ΡΩΣΙΑΣ – ΑΜΕΡΙΚΗΣ και έχει ως σκοπό να δημιουργήσει αστάθεια στη ΡΩΣΙΑ. Το πρόβλημα στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας είναι η επιλογή του «κέντρου βάρους», άλλως του σημείου εφαρμογής της κυρίας προσπάθειας του πολέμου, όπως αυτό ορίζεται, σαν το κεντρομόλο στοιχείο συνοχής ενός συστήματος.

Βαδίζοντας στη νέα χιλιετία, αντιλαμβανόμαστε ότι ο κόσμος μεταβάλλεται ραγδαία σε ένα κόσμο υπερεθνικών “ροών”, ότι συντελούνται βαθιές τεχνικές, κεφαλαιακές και πολιτικές αναδιαρθρώσεις με κύρια χαρακτηριστικά την καθολικότητα και την ιδιαιτερότητα. Η ιδεολογία υποκαθίσταται μεθοδευμένα από την ιδεολογικοποίηση των αναγκών μιας αναπτυσσόμενης παγκόσμιας κυριαρχίας. Η διαμορφούμενη υπερεθνική αντίληψη της έννομης τάξης, η παραγωγή υπερεθνικού δικαίου μεταβάλλει το δίκαιο σε εργαλείο για την εξυπηρέτηση των αναγκών της αγοράς και σε δίκαιο που ρυθμίζει – διασφαλίζει την επιβολή της παγκόσμιας κοινότητας στις επί μέρους κοινωνίες.

Βρισκόμαστε στην αρχή μιας νέας ιστορικής περιόδου, όπου δεν αρκεί να ερμηνεύσουμε μόνο τις εξελίξεις που συντελούνται, να ακολουθούμε τα γεγονότα, αλλά πρέπει ο άνθρωπος να πάρει την τύχη του στα χέρια του γιατί μόνο η ανθρώπινη ύπαρξη ανθίσταται.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ