Πρόσωπα της Καλλιθέας – Ορέστης Αλεξάκης – Ποιητής

230

(3 χρόνια από το θάνατο του)

Τίτλος: Ο Καθρέφτης

Μισόφωτο στην αίθουσα

μονάχος

άγνωστο τι γυρεύοντας

κοιτάζω

τεράστια κάδρα γύρω μου

πορτρέτα

νεκρών παιδιών

και πένθιμα τοπία

τόπων αγνώστων ή

λησμονημένων.

…….

Τέλος διακρίνω τον

βαθύ καθρέφτη

καθώς τεράστιο κάδρο δίπλα στ’ άλλα

και μέσα εκεί

παιδί

τον εαυτό μου στη μέση μιας απέραντης ερήμου

κρατώντας θυμιατήρι και λαμπάδα.

Ποιητής: Ορέστης Αλεξάκης/ Συλλογή: Ο Ληξίαρχος 1989. Το ποίημα μελοποίησε ο Φοίβος Δεληβοριάς στον δίσκο του Ο Καθρέφτης-2003. Μπορείτα να το ακούσετε στον υπολογιστή σας.

Ορέστης Αλεξάκης. Ποιητής της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς , από τους σημαντικότερους νεοέλληνες ποιητές. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 2 Οκτωβρίου του 1931 και απεβίωσε στην Αθήνα στις 16 Μαΐου 2015. Σπούδασε Νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου έως το 1991. Κατά το διάστημα της 7ετίας αυτοεξορίστηκε στη Γερμανία κάτι που δεν θέλησε ποτέ να το εκμεταλευτεί για την κοινωνική και επαγγελματική του ανέλιξη.

Ο ποιητής συνέγραψε 12 ποιητικές συλλογές κριτική και δοκίμια. Τελευταίος τίτλος  στην εργογραφία του: Ορέστης Αλεξάκης: Ποίηση(συγκεντρωτικός τόμος του έργου του)/εκδόσεις Κσαστανιώτη/Αθήνα, 2011.

Οδός Λασκαρίδου και αριθμός 86-88 η από το 1962 διεύθυνση της μόνιμης κατοικίας του Ορέστη Αλεξάκη όπου και εγκαταστάθηκε αμέσως μετά τον γάμο του με την Καλλιθεάτισσα Όλια Πιλαφίδου. 53 χρόνια έγγαμου βίου, 53 χρόνια παραμονής στην Καλλιθέα για τον Ο.Α.  Το ζευγάρι απέκτησε 2 γιούς τον Σπύρο και τον Πέτρο.

                          Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι.

                 Είναι που πίσω απ’ τη σιωπή σου ταξιδεύουν

                                     τα καραβάνια

                                 των λησμονημένων.

………..

Είναι που μες τα μάτια σου σαλεύουν

                       σκιές νεκρών

                  μορφές αγαπημένων.

………….

Είναι που μοιάζεις με ταξίδι στο αχανές

Είναι πού δρόμους άλλους φανερώνεις.

………..

                    Είναι που κλείνεις

                       τις καταπακτές

και στο καινούργιο θαύμα ξημερώνεις.

………..

Είναι που μες το φέγγος σου αγρυπνώ

                 σα να πιστεύω πως

                 υπάρχω ακόμα.

…………

Είναι που σου χρωστώ πολύ ουρανό

κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα..

Ένα ακόμα υπέροχο ποίημα του Ο.Α. Μελαγχολία, θλίψη στην ποίηση του, ποίηση που γοητεύει , συγκινεί και αποκτά συνεχώς νέους αναγνώστες.

Ο ποιητής Ορέστης Αλεξάκης έχει τιμηθεί για την ποίηση του με το βραβείο Νικηφόρου Βρεττάκου.

Τασσώ Γαΐλα

Αρθρογράφος-Ερευνήτρια

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ