Ποιήματα του Σεφέρη για τη Συγγρού

66

Η βαθιά ελληνικότητα, η ανθρωπιά, η εκφραστική λιτότητα και ο βαθύς στοχασμός του έργου του Σεφέρη είναι τα στοιχεία που το κρατούν ολοζώντανο μέχρι σήμερα.

Βλέποντας ο ποιητής την Ελλάδα του καιρού του –μετά τη Μικρασιατική καταστροφή– να αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα (ενάμισι εκατομμύριο πρόσφυγες, οικονομικά, ψυχολογικά αδιέξοδα…) και να είναι στενεμένη όχι μόνο γεωγραφικά, αλλά κυρίως πνευματικά, καθώς μάλιστα συγκρίνει το πενιχρό παρόν της με το ένδοξο αρχαιοελληνικό παρελθόν της, πληγώνεται συναισθηματικά. Οι προβλέψεις του γι’ αυτό το μέλλον είναι πολύ δυσοίωνες. Η αγωνία του αυξάνεται, όταν βλέπει την κακή διαχείριση των προβλημάτων από τους πολιτικούς ιθύνοντες του καιρού εκείνου, καθώς επίσης και την αδιαφορία ή την επιφανειακότητα με την οποία αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι τα προβλήματα της καθημερινής τους ζωής.Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει. Οι σκέψεις και οι συνειρμοί που μπορεί να κάνει κανείς για το σύγχρονο ελληνικό παρόν ευκόλως εννοούνται.

Από τον πλούτο των συμβόλων που χρησιμοποιεί στην ποίησή του, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει αυτό της «γοργόνας». Πρόκειται για τη γνωστή γοργόνα του λαϊκού μύθου, που διασχίζοντας τα πέλαγα αναζητά τον Μεγαλέξανδρο.

Το ποίημα του Σεφέρη, «Λεωφόρος Συγγρού, 1930», συμβολοποιεί τη Λεωφόρο Συγγρού. Είναι ο δρόμος που οδηγεί στη θάλασσα, δηλαδή στο ταξίδι που έχει να κάνει ο ελληνισμός. Στο τέλος αυτού του ταξιδιού, αφού ξεπεράσει τις δυσκολίες του, τον περιμένει ως αμοιβή η γοργόνα, η αναβάθμισή του.

«Όταν αφήσεις την καρδιά και τη σκέψη σου να γίνουν ένα με το μαυριδερό ποτάμι που τεντώνει ξυλιάζει και φεύγει:

Σπάσε το νήμα της Αριάδνης και να!

Το γαλάζιο κορμί της γοργόνας».

Όταν, ύστερα από μερικά χρόνια, στις 25 Νοεμβρίου 1935, ο βασιλιάς Γεώργιος αποβιβάστηκε και έφτασε στην Αθήνα διασχίζοντας τη Λεωφόρο Συγγρού, ο βενιζελικός Σεφέρης γράφει, την ίδια ακριβώς μέρα της επιστροφής του βασιλιά, το ποίημα «Λεωφόρος Συγγρού, Β», στο οποίο εκφράζει την απελπισία του για το όραμά του, που φαίνεται πλέον με την επάνοδο του βασιλιά να απομακρύνεται από εφικτός στόχος. Η γοργόνα αυτού του ποιήματος, που είναι αναδυόμενη από τη θάλασσα, είναι άκρως ερωτική. Έτσι πάντοτε συμβαίνει: ό,τι αγαπήσαμε και χάθηκε, φαντάζει πολύ ωραιότερο!

«Η λεωφόρο Συγγρού πλατιά και μυστική κρύβοντας κι αργοπορώντας κι έπειτα δείχνοντας ξαφνικά

το κορμί της γοργόνας γυμνό, με ξέπλεκα ως τον ορίζοντα μαλλιά,

με δέρμα τριανταφυλλί, βυθισμένο λιγάκι στο κρασάτο νερό, με το στήθος

αναγυρτό και κόκκινο στην άκρη καθώς έπαιρνε να βασιλέψει ο ήλιος…»

Αποσπάσματα από το «ΟΙ ΓΟΡΓΟΝΕΣ ΤΟΥ ΣΕΦΕΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΤΟΥ ΟΡΑΜΑ του Χρήστου Αντωνίου»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ