Ο μεταμοντέρνος κύριος δήμαρχος

125

Στο τέλος της δεκαετίας του ’80 κυκλοφορούσε ένα νεοϋορκέζικο ανέκδοτο: Μια μαμά με το μωρό της συναντιέται με μια παλιά φίλη της. Η φίλη κοιτάζει το μωρό και λέει: «Μα τι ωραίο μωρό είναι αυτό!» και η μαμά απαντάει: «Που να το δεις και σε φωτογραφία!»

Την εποχή εκείνη στην Ελλάδα ακόμα λέγαμε το αντίθετο. Σήμερα όμως κι εδώ σιγά-σιγά, το ομοίωμα έχει πάρει προβάδισμα σε σχέση με το πραγματικό, όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλο τον δυτικό κόσμο. Σε μια σκηνή σε ταινία του καναδού Ατομ Εγκογιάν κάποιος κάνει έρωτα με μια γυναίκα και αντί να την κοιτάζει, προτιμάει να κοιτάζει το πρόσωπό της σ’ ένα μικρό μόνιτορ δίπλα της. Καταλαβαίνετε πως αυτό το προβάδισμα ομοιώματος έχει πια εγκατασταθεί πολύ βαθιά στο υποσυνείδητό μας.

Έχει λοιπόν διαμορφωθεί πρόσφορο έδαφος όπου κάθε μορφή εξουσίας έχοντας ακραία σχέδια, άρα μοιραία ανομολόγητα, για να τα περάσει στην κοινωνία, πρέπει να τα ντύσει με μια εικονική πραγματικότητα, και αυτά και τις συνέπειές τους. Αυτό λοιπόν είναι το πεδίο του επικοινωνιολόγου.

Όταν εκλέχτηκε δήμαρχος ο κ. Κάρναβος η πρώτη του δουλειά ήταν να προσλάβει έναν σύμβουλο επικοινωνίας. Ως βέρος νεοφιλελεύθερος έχει ένα ακραίο, ανομολόγητο σχέδιο για την Καλλιθέα. Τι θέλετε δηλαδή να πει δημόσια πως στοχεύει σ’ ένα δήμο μικρό, όμως πιο ακριβό για τους πολίτες, ο οποίος θα συντονίζει το έργο ιδιωτικών εταιρειών που θα παρέχουν ακριβότερα κατώτερης ποιότητας δημοτικές υπηρεσίες απ’ ό,τι σήμερα; Ή θέλετε να πεί ότι το κάνει αυτό για να εντάξει την Καλλιθέα στο ευρύτερο πλέγμα νεοφιλελευθεροποίησης της χώρας από ομοϊδεάτες του, στην κατεύθυνση δηλαδή διάλυσης του κοινωνικού κράτους; Αυτά δεν λέγονται ανοικτά. Ένα παράδειγμα θα σας πω μόνο: τους τελευταίους μήνες, σε μια υπηρεσία του δήμου, ο δήμαρχος προσέλαβε ιδιωτικές εταιρείες να κάνουν δουλειές που μπορούσαν κάλλιστα να κάνουν οι υπάλληλοι του δήμου, παραγκώνισε δηλαδή τους υπαλλήλους. Επιπλέον όμως τους πίεσε να συνδράμουν στο έργο των εταιρειών, γιατί αυτές δεν μπορούσαν να κάνουν τόσο καλά τη δουλειά.

Γι’ αυτό λοιπόν το ανομολόγητο σχέδιο, πρέπει ο δήμαρχος με τον επικοινωνιολόγο να φτιάξουν εικονικές πραγματικότητες γύρω από την κάθε πράξη του δημάρχου ώστε όλες μαζί να εκπέμψουν το μήνυμα: «ο δήμαρχος αγαπά και φροντίζει την πόλη και ό,τι κάνει είναι μονόδρομος για το καλό της».

Τώρα, αν κάποιο καλό γίνεται στην πόλη να ξέρουμε πως είναι παράπλευρη συνέπεια, όχι επιδίωξη. Επιδίωξη είναι πάντα αυτό το ακραίο νεοφιλελεύθερο σχέδιο που περιγράψαμε.

Και κάτι τελευταίο: Η δημιουργία μιας αποτελεσματικής εικονικής πραγματικότητας περιλαμβάνει από την μεριά της δημοτικής αρχής την ολοκληρωτική διαχείριση του ψέματος. Κατ’ επανάληψη μέσα στο δημοτικό συμβούλιο αλλά και σε άλλους δημόσιους χώρους ο δήμαρχος και κάποιοι αντιδήμαρχοι με απόλυτη φυσικότητα ψεύδονται. Και όσο το ψέμα είναι μεγαλύτερο ή είναι εύκολο να διαψευστεί κάποια άλλη στιγμή, τόσο πιο αποτελεσματικό είναι: γιατί ο κόσμος λέει «δεν μπορεί ο δήμαρχος να λέει τόσο μεγάλο ψέμα» ή «δεν μπορεί να είναι ψέμα αφού μπορεί να διαψευστεί εύκολα». Όμως να ξέρουμε ακόμα και αν διαψευστεί, έχει κάνει τη δουλειά του.

Πριν από μερικές μέρες άκουσα άθελά μου μια φράση που είπε ο σύμβουλος επικοινωνίας του δημάρχου: «Κανείς δεν θα ξέρει πως αυτός λέει ψέματα, ούτε και ο ίδιος!». Εδώ φαίνεται πως περνάμε σ’ ένα άλλο επικοινωνιακό επίπεδο, όπου το ψέμα πια αυτονομείται και από αυτούς που το εκφέρουν!!

Βαγγέλης Παπαδάκης
13.11.2016

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ