Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ…

Ο σκηνοθέτης Ηλίας Καζάν έχει κερδίσει τρία Όσκαρ !

«Το  λιμάνι  της  αγωνίας», «Συμφωνία  κυρών» και για την συνολική προσφορά του στον κινηματογράφο.

 

Το κανονικό του όνομα ήταν Ηλίας Καζαντζόγλου.
Ήταν ο σκηνοθέτης που ανέδειξε τον Μάρλον Μπράντο και τον Γουόρεν Μπίτι. Συνέβαλε στην καθιέρωση της προσέγγισης του ηθοποιού με βάση τη μέθοδο, που είχε αναπτύξει ο Κωνσταντίν Στανισλάβσκι.

Οδήγησε 21 ηθοποιούς στις υποψηφιότητες των Όσκαρ.

Ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός στο θέατρο Group Theatre όπου παρέμεινε στη περίοδο 1932-1939. Το 1942 μεταπήδησε στη σκηνοθεσία παρουσιάζοντας τη πρώτη του παράσταση «Με τα δόντια» του Θόρντον Γουάιλντερ. Έκτοτε άρχισε ν΄ανεβάζει με αυξανόμενη επιτυχία έργα διάσημων αμερικανών συγγραφέων.

Εν τω μεταξύ το 1945 άρχισε να «γυρίζει» κινηματογραφικές ταινίες όπου και έγινε διάσημος στο Broadway, σκηνοθετώντας, ανάμεσα σε άλλα, τα έργα «Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν» (1945), «Το μεγάλο κατηγορώ» (1946), «Συμφωνία Κυρίων» (1947), «Λεωφορείον ο πόθος» (1951), «Βίβα Ζαπάτα» (1952), «Το λιμάνι της αγωνίας» (1954), «Ένα πρόσωπο στο πλήθος» (1957), «Λάσπη στ’ αστέρια» (1960), «ο Θάνατος του Εμποράκου», «Ανατολικά της Εδέμ»,το «Αμέρικα, Αμέρικα» και «Λυσσασμένη Γάτα».

Τιμήθηκε με δύο βραβεία Όσκαρ σκηνοθεσίας για τα έργα Συμφωνία Κυρίων και Το Λιμάνι της Αγωνίας, ενώ ήταν τρεις φορές υποψήφιος για τα έργα Λεωφορείο ο πόθος, Ανατολικά της Εδέμ και Αμέρικα – Αμέρικα, αντίστοιχα. Το 1999 η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου του απένειμε Τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο του έργου του…

Ο Ηλίας Καζάν, έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις, είναι φτιαγμένος από το ίδιο στέρεο υλικό που θυμίζει έναν άλλο ανατολίτη, τον Αριστοτέλη Ωνάση.
Από  παλαιό  κείμενό  μου :
Νέα Υόρκη 1967-68 Αποκομμένος από την Ελλάδα ζω στο Μανχάταν σε ένα μικρό διαμέρισμα πίσω ακριβώς από το αρχοντικό του Ηλία Καζάν, που βλέπει στο Σέντραλ Παρκ. Η παρέα μου βρίσκεται κάμποσα τετράγωνα πιό πέρα, στο Μπίφμπεργκερ της Κατίνας Μόσχου, στους 59 δρόμους  Δυτικά., όπου σχεδόν κάθε μέρα πίνω το καφέ μου με τον Μάνο Χατζιδάκι, τους αδελφούς Γιώργο και Μανώλη Κασελάκη και τον σύζυγο της Ρίκας Διαλυνά, Νίκο Παπαδάκο, που μένουν δίπλα στο ξενοδοχείο Μπάνκιχαμ.Μια μέρα μου λέει ο Μάνος, έλα μαζί μου, μπαίνουμε στον Υπόγειο που μας βγάζει στο Βίλατζ. Σε λίγο βρισκόμαστε στο καφέ « Φιγκαρό » όπου συναντάμε τον Ηλία Καζάν. Με ξέρει από τα ρεπορτάζ και τις συνεντεύξεις μου στην Αθήνα, όταν γύριζε το « Αμέρικα – Αμέρικα ».
Απο εκείνη την ημέρα τον βλέπω αρκετές φορές, μένοντας σιωπηλός απένταντι στους δυό Θεούς που ο ένας ετοιμάζει την ενορχήστρωση του « Χαμόγελου της Τζοκόντα »  και ο άλλος τελειώνει το βιβλίο του « Ο συμβιβασμός ». ΄Οπως γράφω στο βιβλίο μου « Μανχάταν, στον ίσκιο των γιγάντων », νιώθω σαν μερμηγκάκι στους πρόποδες του Ολύμπου… Κάποιες φορές αποστηθίζω ότι λένε, γιατί ξέρω ότι κάποτε θα τους βάλω σε κάποιο βιβλίο μου, που ονειρεύομαι να γράψω… Ο συνθέτης με  αποτρέπει  ν΄αφήσω το ρεπορτάζ,  ο σκηνοθέτης, που είναι και συγγραφέας, με ενθαρρύνει…
«Μάζευε εικόνες και μυρουδιές και κάποια μέρα θα τις αποθέσεις στα χειρόγραφά σου» μου λέει κι΄εγώ ο ασήμαντος παίρνω θάρρος από έναν από τους πιό σημαντικούς ανθρώπους που συνάντησα στη καριέρα  μου.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι σχεδιάζοντας το πρώτο μου βιβλίο, με συμβούλεψε να μη βάλω μόνο πρόσωπα που θαυμάζω, αλλά και απλούς ανθρώπους που αγαπώ. Ακόμη, μου είπε,  να μη βιαστώ να το γράψω και μου έφερε παράδειγμα τον εαυτό του που διηγείται συμβάντα της ζωής του προηγουμένων δεκαετιών… Σοφέ δάσκαλε, αυτό έκανα… Και χαιρετισμούς στο Μάνο.
Στη φωτο Καζάν, Μάρλον Μπράντο, Τζούλι Χάρις, Τζέημς Ντιν.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ