Ο Γιώργος Καστρουνής «εξομολογείται»

104

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη

 «Η τέχνη «ξυπνάει» τα συναισθήματα που έχουμε μέσα μας, που είναι καταχωνιασμένα στις σκονισμένες «αποθήκες» της ψυχής μας. Είναι τόσο ξεχασμένα, αραχνιασμένα,  και απομονωμένα — πρέπει να τα βγάλουμε στην επιφάνεια γιατί μόνο όταν βγαίνουν τα συναισθήματα στην επιφάνεια αρχίζουμε και νιώθουμε την ανθρώπινη διάστασή μας», ισχυρίζεται ο συγγραφέας Γιώργος Καστρουνής.

 

ΕΡ. Γεννήθηκες στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου έζησες τα πρώτα χρόνια της ζωής σου. Υπάρχουν καθόλου μνήμες από την περίοδο εκείνη;

ΑΠ. Ναι γεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου αλλά δυστυχώς δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνη την περίοδο γιατί έφυγα από την Αλεξάνδρεια όταν ήμουν 3 χρονών.

ΕΡ. Ποιες είναι οι πρώτες μνήμες που έχεις στο μυαλό σου από την νηπιακή/παιδική ηλικία σου;

ΑΠ. Τα συνεχόμενα ταξίδια που κάναμε στην Αφρική και Μέση Ανατολή, λόγω της δουλειάς του πάτερα μου ως διπλωμάτης στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Τον μετέθεταν συχνά και συνεπώς άλλαζα συνέχεια σχολεία. Τα σχολεία στα οποία πήγαινα ήταν ως επί το πλείστον Αμερικάνικα, τα λεγόμενα American Community Schools. Όπως καταλαβαίνεις γαλουχήθηκα κατά το Αμερικάνικο σύστημα εκπαίδευσης καθ’ όλη τη διάρκεια των σχολικών μου χρόνων.

ΕΡ. Λόγω των συχνών μεταθέσεων του πατέρα σου, υποθέτω πως γνώρισες διαφορετικές κουλτούρες, αντιμετώπισες διαφορετικά ήθη και έθιμα, συμβιβάσθηκες με άγνωστα πολιτιστικά και πολιτισμικά στοιχεία.  Πως κατάφερες να εξοικειωθείς με όλα αυτά και πως επηρέασαν τον χαρακτήρα σου;

ΑΠ. Το γεγονός ότι επισκέφτηκα και έζησα σε πολλά διαφορετικά κράτη με διαφορετικές κουλτούρες, ήθη και έθιμα, με βοήθησε πάρα πολύ στο να αμβλύνω τους πολιτισμικούς μου ορίζοντες και να έχω μια πιο κοσμοπολίτικη και ανοιχτόμυαλη αντίληψη των πραγμάτων. Τα ταξίδια σού διευρύνουν το πνεύμα και είναι μάθημα ζωής! Τις εμπειρίες που αποκομίζει κανείς από τα ταξίδια τις «κουβαλάει» σε όλη του τη ζωή και παίζουν σημαντικότατο ρόλο στο να διαμορφώσουν μια πολύπλευρη και πολυδιάστατη προσωπικότητα.

ΕΡ. Μεγαλώνοντας καταλήγεις στην Αγγλία για σπουδές. Σπουδάζεις οικονομικές επιστήμες και συνεχίζεις για μεταπτυχιακά στην Αγγλία και κατόπιν στη Νέα Υόρκη. Πως επέλεξες μια επιστήμη που δεν σε αντιπροσώπευε;

ΑΠ. Αρχικά σπούδασα Οικονομικές Επιστήμες (Bachelor of Arts) στην Αγγλία στο Kingston University. Στη συνέχεια ακολούθησα  μεταπτυχιακές σπουδές στα Οικονομικά (Master of Arts) στο London School of Economics στην Αγγλία και στο New School for Social Research της Νέας Υόρκης. Επέλεξα τα οικονομικά όχι γιατί μου άρεσαν ιδιαίτερα αλλά γιατί επηρεάστηκα από τον περίγυρό μου και από τον πατέρα μου ειδικά,  ο οποίος και εκείνος είχε σπουδάσει οικονομικά. Επιπλέον, πίστευα ότι ήταν μια επιστήμη που θα μου εξασφάλιζε εύκολα δουλειά — ένα «σίγουρο» μέλλον όπως λένε. Το λάθος μου ήταν ότι δεν άκουσα την καρδιά μου τότε, που ήθελε άλλα πράγματα (π.χ. την λογοτεχνία και το θέατρο), αλλά το μυαλό μου — η λογική υπερίσχυσε των συναισθημάτων.

Από αριστερά, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Νίκος Βερλέκης, ο συγγραφέας και εκδότης Γιώργος Καστρουνής και η δημοσιογράφος Λία Λάππα

ΕΡ. Πότε συνειδητοποίησες ότι αυτό που επιθυμούσες διακαώς ήταν ν΄ ασχοληθείς με το θέατρο;

ΑΠ. Στα 24 μου χρόνια, αφού είχα ολοκληρώσει τις μεταπτυχιακές σπουδές μου στα οικονομικά.

ΕΡ. Αφήνεις στην άκρη τα οικονομικά και αποφασίζεις να σπουδάσεις Υποκριτική και Σκηνοθεσία αρχικά στη Νέα Υόρκη και στην συνέχεια στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Ντακότας.  Μίλησέ μας γι΄ αυτή τη μεταστροφή. Δυσκολεύτηκες να πάρεις αυτή την απόφαση; Υπήρξε κάτι ή κάποιος που σε επηρέασε;

ΑΠ. Φυσικά και δυσκολεύτηκα να πάρω αυτήν την απόφαση γιατί ήταν μεγάλη η μεταστροφή στην καριέρα μου. Μεγάλη η ανατροπή και μεγάλο το τόλμημα! Αλλά ήταν τέτοιο το πάθος μου για το θέατρο και την τέχνη, που αυτή τη φορά η λογική έχασε τη μάχη με την καρδιά, την ψυχή και τα συναισθήματα!  Έκανα επιτέλους αυτό που πραγματικά ήθελα—να σπουδάσω θέατρο. Έτσι, η αγάπη μου για το θέατρο με ώθησε να σπουδάσω  Υποκριτική και Σκηνοθεσία πρώτα στο American Academy of Dramatic  Arts στη Νέα Υόρκη και κατόπιν, στο Πανεπιστήμιο της  Βόρειας Ντακότα (North Dakota State University) στην Αμερική, όπου και απέκτησα το πτυχίο Master of Arts στις Θεατρικές Τέχνες.

ΕΡ. Το 1988 επιστρέφεις στην Ελλάδα για μόνιμη εγκατάσταση. Τι σε έφερε πίσω; Δεν θα ήταν πιο εύκολο να χτίσεις καριέρα στην Αμερική;

ΑΠ. Αυτό που με έφερε πίσω στην Ελλάδα είναι το συναισθηματικό δέσιμο που είχα με την Ελλάδα. Αν και, όπως ανέφερα προηγουμένως, δεν μεγάλωσα στην Ελλάδα αλλά στο εξωτερικό, και δεν πήγα ποτέ σε Ελληνικό σχολείο, αλλά μόνο σε Αγγλικά ή Αμερικάνικα σχολεία, πάντα ένιωθα μια έντονη νοσταλγία για την πατρίδα μου, σαν τον Οδυσσέα που ήθελε τόσο πολύ να γυρίσει στην Ιθάκη του.  Σίγουρα ήταν πιο εύκολο να χτίσω καριέρα στην Αμερική καθώς οι προοπτικές εκεί ήταν πολλές, αλλά εμένα μου αρέσουν οι προκλήσεις. Και η Ελλάδα δεν ήταν μόνο μια πρόκληση αλλά και η πατρίδα μου και αυτό για μένα ήταν ένα ιδιαίτερα σημαντικό κίνητρο για να προχωρήσω επαγγελματικά και αργότερα καλλιτεχνικά στη χώρα μου.

ΕΡ. Στην Ελλάδα αναλαμβάνεις την διεύθυνση του Κέντρου Ξένων Γλωσσών ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ και παράλληλα ασχολείσαι με το θέατρο και την συγγραφή. Η συγγραφή πως μπήκε στη ζωή σου;

ΑΠ. Την συγγραφή την άρχισα τυχαία, ήταν για τα μάτια ενός νεανικού μου έρωτα στην Νέα Υόρκη. Για να εντυπωσιάσω λοιπόν την κοπέλα  της έγραψα κάποια ποιήματα! Μετά πήρα «φόρα» και άρχισα να γράφω πυρετωδώς. Ήθελα πολύ να εκφράσω και να μοιραστώ τα συναισθήματά μου, τους προβληματισμούς μου, τα υπαρξιακά μου άγχη, τις ανησυχίες μου, με τον κόσμο. Η ενασχόλησή μου με τη συγγραφή λοιπόν, αλλά και το θέατρο, άρχισε το 1981. Στην αρχή δημοσίευα τα κείμενα μου σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά. Το 2008 όμως εξέδωσα ένα λεύκωμα/gift book («ΕΡΑΣΤΕΣ—Ιστορίες και Εικόνες») με τις Εκδόσεις Καλέντη και το 2010 και 2012 εξέδωσα δυο Βιβλία-Ημερολόγια για το 2011 και 2013 αντίστοιχα από τις Εκδόσεις Κοντύλι με τίτλο «ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ». Επιπλέον, έχω γράψει θεατρικά έργα τα οποία έχουν παιχτεί από πανεπιστημιακές θεατρικές ομάδες καθώς και από ερασιτεχνικούς και επαγγελματικούς θιάσους στην Αμερική και στην Ελλάδα. Τέλος, το 2014, ίδρυσα τον δικό μου εκδοτικό οίκο (Εκδόσεις ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ). Τα «ΜΥΣΤΙΚΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ-Η Κόκκινη Συλλογή» είναι το πρώτο μου βιβλίο που εκδίδω με τις δικές μου εκδόσεις.

ΕΡ. Κείμενά σου δημοσιεύονται σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά. Γράφεις θεατρικά έργα τα οποία παίζονται από πανεπιστημιακές θεατρικές ομάδες καθώς και από ερασιτεχνικούς και επαγγελματικούς θιάσους στην Ελλάδα αλλά και την Αμερική. Πως εισέπραξες αυτές τις επιτυχίες σου;

ΑΠ. Με μεγάλη ικανοποίηση και χαρά. Θεωρώ ότι κάθε «επιτυχία» δεν είναι τελειωτικός προορισμός, αλλά ένα ακόμα σκαλοπάτι για να ανέβει ο καλλιτέχνης πιο ψηλά και να συνεχίσει την αιώνια αναζήτησή του, μέσα από το δημιουργικό του έργο.

ΕΡ. Πες μας λίγα λόγια για τον τρόπο, για το στυλ που γράφεις.

ΑΠ. Είναι πολύ συγκεκριμένος ο τρόπος που γράφω. Θα τον έλεγα «θεατρικό». Κάποτε τα κείμενα μου τα ονόμαζα  «ενσταντανέ» γιατί τα θεωρώ ότι είναι μικρές  λογοτεχνικές  «ιστορίες» ή «στιγμιότυπα» με θέμα (στα τελευταία μου βιβλία) τα συναισθήματα στον έρωτα. Εστιάζει στις εντάσεις των δυο φύλων, στα πάθη και στους πόθους τους, στα ανεκπλήρωτα όνειρά τους, στις κρυφές επιθυμίες τους. Δεν τα θεωρώ ποίηση με την στενή έννοια του όρου, αλλά με την ευρύτερη έννοια καθώς  η γραφή μου δεν είναι γλαφυρή, ούτε λυρική, και δεν είναι «φορτωμένη» με επίθετα. Είναι κατά πολύ επηρεασμένη από τη θεατρική μου παιδεία. Τα κείμενα μου μπορεί να τα περιγράψει κανείς σαν μικρές σκηνές που εξελίσσονται μπροστά στον αναγνώστη. Αποφεύγω τη χρήση του επιθέτου γιατί πιστεύω ότι η χρήση του κατευθύνει  τον αναγνώστη ως  προς το πώς θα νιώσει.  Στο γράψιμό μου το ρήμα  είναι το κυρίαρχο στοιχείο και όχι το δεσμευτικό επίθετο. Έτσι, αναδεικνύεται η πράξη, η δράση, με λίγα λόγια η θεατρικότητα των κειμένων ενώ παράλληλα  προκύπτει, η ανατροπή, και η αλλαγή του status quo!  Ξεκινάς φέρ’ ειπείν από το Α και καταλήγεις στο Ω! Δηλαδή μέσα από τη διαδικασία του κάνω-κάνεις, του δρω-δρας, του πράττω-πράττεις, μέσα από τις «σκακιστικές» κινήσεις που κάνουν τα δυο φύλα μεταξύ τους, αλλάζουν συνέχεια τα δεδομένα των ανθρωπίνων σχέσεων, αλλάζει το status quo και επέρχεται η ανατροπή. Γκρεμίζουμε για να χτίσουμε, ή χτίζουμε για να γκρεμίσουμε, ή αλλιώς συνθέτουμε και αποσυνθέτουμε και αντιστρόφως. Το επίθετο το χρησιμοποιώ με πολύ φειδώ γιατί για μένα ένα νεύμα, ένα χαστούκι, ένα σπρώξιμο, μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα γύρισμα της πλάτης,  ένα άγγιγμα, μπορεί να πει πολλά περισσότερα από όλα τα επίθετα του κόσμου, γιατί μιλάνε από μόνα τους, έχουν την δική τους δυναμική. Ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της γραφής μου είναι τα δυο ακόλουθα κείμενα.

 

Ο Γιώργος Καστρουνής με τη σύζυγό του Ελένη Κοτροκόη-Καστρουνή

Το πρώτο είναι από το Βιβλίο-Ημερολόγιο για το 2011 με τίτλο «Συναισθήματα» (Εκδ. Κοντύλι) και το δεύτερο από τα «ΜΥΣΤΙΚΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ-Η Κόκκινη Συλλογή» (Εκδ. ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ):

«Bγαίνει απ’ το μπάνιο, γυμνή, βρεγμένη. Το κορμί της, το πρόσωπό της, γεμάτα σταγόνες νερό.  Αυτός τη φιλάει, την αγκαλιάζει. Πού να φανταστεί ότι κάποιες σταγόνες στο πρόσωπό της είναι δάκρυα…»

«Γράφω στο χαρτί τ’ όνομά σου. Σκίζω το χαρτί. Σκίζω τ’ όνομά σου. Σε μισώ. Σ’ εκδικούμαι. Γράφεις κι εσύ στο χαρτί τ’ όνομά μου. Το διπλώνεις. Το παρατάς στο γραφείο σου μ’ άλλα χαρτιά—με συνταγές, λογαριασμούς, κι αποδείξεις… Μπορεί να χαθεί. Μπορεί να μην το προσέξεις. Μπορεί κατά λάθος να το πετάξεις. Τουλάχιστον μην το αφήνεις έτσι παρατημένο. Βρες το, σκίσ’ το, κάψ’ το! Μίσησέ με, επιτέλους! Εκδικήσου με!…»

Όπως βλέπετε το ρήμα και στις δυο περιπτώσεις είναι ο «πρωταγωνιστής». Η δράση, η πράξη, διαμορφώνουν την εικόνα. Τα κείμενα έχουν μια έντονη θεατρικότητα, ένταση και παλμό. Έχουμε την αίσθηση ότι εξελίσσονται μπροστά μας πραγματικές σκηνές.

ΕΡ. Το 2009 πραγματοποιείς ένα όνειρο ζωής. Δημιουργείς την θεατρική Σκηνή ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ. Μας εξηγείς για τι ακριβώς πρόκειται και τι συμβαίνει εκεί;

ΑΠ. Το 2009 δημιούργησα την Θεατρική Σκηνή «ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ» για παιδιά και ενήλικες, με παραρτήματα στον Πειραιά και στην Καισαριανή. Εκεί διδάσκουμε την υποκριτική. Μέσα από τα μαθήματα υποκριτικής μαθαίνουμε να αγαπάμε, να σεβόμαστε και να αποδεχόμαστε τους άλλους και πρώτα από όλα τον εαυτό μας. Έτσι αποκτάμε υψηλή αυτοεκτίμηση, ενισχύουμε την αυτοπεποίθησή μας, και αντιμετωπίζουμε πιο αποτελεσματικά τους φόβους και τις ανασφάλειές μας. Με λίγα λόγια το θέατρο είναι ψυχοθεραπεία. Βοηθάει όλους μας, όχι μόνο στην προσωπική μας ζωή, αλλά και στην κοινωνική και επαγγελματική μας ζωή. Αυτή τη στιγμή έχουμε τρεις θεατρικές ομάδες — δύο στον Πειραιά και μια στην Καισαριανή. Στα μέσα του  Ιουνίου θα παρουσιάσουμε 2 θεατρικά έργα και μια σειρά από μονόπρακτα και μονολόγους στο θέατρο Άνεσις στους Αμπελόκηπους.

Παράλληλα με τις θεατρικές ομάδες πραγματοποιώ κάθε δεκαπενθήμερο (συνήθως κάθε δεύτερη Κυριακή πρωί) εξειδικευμένα βιωματικά σεμινάρια πάνω στο «Σύστημα Stanislavski και τα Μυστικά της “Μεθόδου”». Οι συμμετέχοντες σε αυτά τα βιωματικά σεμινάρια έρχονται σε επαφή μέσα από συγκεκριμένες ασκήσεις (κυρίως αυτοσχεδιασμούς) με τις βασικές αρχές του Constantin Stanislavski και της “Μεθόδου” για ψυχολογικό ρεαλισμό και συναισθηματική αυθεντικότητα. Τα σεμινάρια αυτά απευθύνονται σε επαγγελματίες και ερασιτέχνες ηθοποιούς, σε σπουδαστές δραματικών σχολών, καθώς και σε όσους θεατρόφιλους επιθυμούν να ανακαλύψουν τα «μυστικά» της υποκριτικής τέχνης, όχι μόνο στην θεωρία αλλά και στην πράξη (βιωματικά) — γιατί το θέατρο δεν είναι αφήγηση αλλά πράξη, και μέσα από την πράξη, την αυθεντική και ανεπιτήδευτη πράξη, πηγάζει και αναβλύζει η δημιουργία.

Σε αυτά τα σεμινάρια συμμετέχουν εκπαιδευτικοί, δικηγόροι, επιχειρηματίες, φοιτητές, γιατροί, έμποροι, κ.λπ. Δηλαδή δεν έρχονται μόνο άτομα που ενδιαφέρονται να κάνουν θέατρο, για να γίνουν ηθοποιοί, αλλά και άτομα που δεν έχουν καμιά σχέση με αυτό. Οι τεχνικές αυτές που μαθαίνουμε δεν περιορίζονται μόνο στο θέατρο επί σκηνής, αλλά έχουν ευρύτερες εφαρμογές και στην ίδια την καθημερινότητά μας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο γινόμαστε πιο αποτελεσματικοί επικοινωνιακά, μέσα από μια σειρά θεατρικών ασκήσεων αυτογνωσίας (το «γνώθι σαυτόν»), αυτοεκτίμησης, αυτοπεποίθησης, ελεύθερης έκφρασης, κ.λ.π.

ΕΡ. Έχεις εκδώσει ένα λεύκωμα με τίτλο ΕΡΑΣΤΕΣ-ιστορίες και Εικόνες και δυο βιβλία ημερολόγια με τον τίτλο ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ. Τι ήθελες να εκφράσεις μέσα από αυτά τα βιβλία σου;

 

ΑΠ. Αυτό που προσπάθησα να κάνω είναι να «εξηγήσω» τον έρωτα.  Δύσκολο πράγμα! Αλήθεια, τι είναι ο έρωτας;  Στα «ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ»,  του βιβλίου μου, «ΕΡΑΣΤΕΣ-Ιστορίες και Εικόνες»,  ο έρωτας  «δεν είναι αγάπη, δεν είναι μίσος, είναι ανάγκη∙  παραφροσύνη, πόθος, πληγή, έγκαυμα, καυτό χαμόγελο, σταγόνες αίμα και δάκρυ». Οι «ΕΡΑΣΤΕΣ» είναι μια συλλογή από μικρές  «ιστορίες», μικρά, καθημερινά ενσταντανέ της ζωής με θέμα το ερωτικό πάθος και πρωταγωνιστές όλους τους αιώνιους και αμετανόητους  εραστές.

Το ερωτικό πάθος με ενδιαφέρει πάρα πολύ γιατί χάνεται η λογική, μου αρέσει αυτή η σύγκρουση συναισθημάτων και λογικής. Πολλές φορές στις σχέσεις των δυο φύλων η λογική και το συναίσθημα βρίσκονται σε μετωπική σύγκρουση. Δεν υπάρχει πιο ωραίο, πιο όμορφο, πιο συναρπαστικό  πράγμα από το ερωτικό πάθος, καθώς ο έρωτας εμπεριέχει όλα τα συναισθήματα — μια ευρύτατη γκάμα συναισθημάτων, στα οποία εάν κατορθώσουμε να αφεθούμε και να τα νιώσουμε, να τα γευτούμε και να τα ζήσουμε, ανακαλύπτουμε φοβερές  πτυχές της ανθρώπινης διάστασής μας και συνάμα γινόμαστε πιο ολοκληρωμένοι σαν άνθρωποι,  πιο ώριμοι, και πιο σοφοί.

Όσο για τα «ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ» που εξέδωσα (Εκδ. Κοντύλι) το 2010 και το 2012 είναι, όπως ανέφερα προηγουμένως, Ημερολόγια αποτελούμενα από μικρά λογοτεχνικά κείμενα συνοδευόμενα από ασπρόμαυρες εικόνες, με θέμα τα συναισθήματα στον έρωτα. Εστιάζουν στις εντάσεις των δυο φύλων, στα πάθη και στους πόθους τους ,στα ανεκπλήρωτα όνειρά τους, στις κρυφές επιθυμίες τους.

Στα «ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ», λοιπόν, όπως και στους «ΕΡΑΣΤΕΣ», τα κείμενά μου συνοδεύονται από μαυρόασπρες εικόνες — οι μεν  εικόνες ενισχύουν τα κείμενα, τα δε κείμενα προβάλλουν τις εικόνες.  Υπάρχει  μια αμφίδρομη σχέση μεταξύ κειμένου και εικόνας.

ΕΡ. Το 2014 ιδρύεις τον δικό σου εκδοτικό οίκο, Εκδόσεις ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ απ΄ όπου εκδίδεις το νέο σου βιβλίο με τίτλο «Μυστικά γυναικών-Η κόκκινη Συλλογή». Τι περιλαμβάνει το βιβλίο σου; Πως θα το χαρακτήριζες;

ΑΠ. Το 2014 αποφασίζω να ιδρύσω τον δικό μου εκδοτικό οίκο, τις Εκδόσεις ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ, γιατί είχα κάτι πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Ήθελα να φτιάξω ένα βιβλίο-λεύκωμα και να το εμπλουτίσω με τις δικές μου μαυρόασπρες εικόνες. Εικόνες που θα ενίσχυαν και θα «ζωντάνευαν» τα μηνύματα των κειμένων μου. Ήθελα να έχω την απόλυτη ελευθερία των κινήσεων όσον αφορά την επιλογή των κειμένων και των εικόνων. Δεν ήθελα να δεσμεύομαι  με κάποιον εκδότη όπως στο παρελθόν. Το όραμα μου ήταν πολύ ξεκάθαρο και για να το υλοποιήσω έπρεπε να ήμουν ανεξάρτητος και να κινηθώ ελεύθερα. Συνήθως οι εκδότες θέλουν να επιβάλουν μια συγκεκριμένη άποψη. Σου λένε «θα κάνεις  αυτό, ή θα κάνεις εκείνο». Εγώ όμως ήθελα να ελέγχω το τελικό «προϊόν» και όλη την διαδικασία της παράγωγης και του design για να υλοποιήσω το έργο μου και να μην υπάρχουν αποκλίσεις από αυτό που είχα οραματιστεί.

Το βιβλίο μου, ΜΥΣΤΙΚΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ-Η Κόκκινη Συλλογή», από τις Εκδόσεις ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ, έχει να κάνει όπως και τα άλλα μου βιβλία με τις σχέσεις των δυο φύλων.  Το ατέρμονο παιχνίδι εξουσίας και η συναισθηματική διελκυστίνδα ανάμεσα στα δύο φύλα, οι ατελέσφοροι έρωτες, τα ασίγαστα πάθη, και οι ανεκπλήρωτες προσδοκίες είναι μερικά μόνο από τα θέματα που πραγματεύεται το βιβλίο μου.

Ζευγάρια που ερωτεύονται, πλήττουν ή διαπληκτίζονται. Άνθρωποι που διεκδικούν πόντους στο αιώνιο παιχνίδι εξουσίας των δυο φύλων, διασταυρώνουν τα ξίφη τους επί χάρτου στα «ΜΥΣΤΙΚΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ». Άντρες και γυναίκες συζητούν και πράττουν πότε με διάθεση χιουμοριστική και πότε με διάθεση φιλοσοφική, χωρίς σεμνοτυφία αλλά με συναίσθημα, χωρίς φόβο αλλά με πάθος. Πόλεμος ή συμφιλίωση, συναίνεση ή σύγκρουση;… Το αφήνω στους  αναγνώστες θα το κρίνουν  μόλις το διαβάσουν!…

ΕΡ. Γιατί «μυστικά γυναικών» και όχι «μυστικά ανδρών» ή έστω «μυστικά γυναικών και ανδρών»; Γράφεις αποκλειστικά για το γυναικείο συναίσθημα;

ΑΠ. «Μυστικά γυναικών» γιατί η γυναικεία σκέψη είναι σύνθετη, πολύπλοκη, και πολλές φορές απρόβλεπτη. Με ιντριγκάρει το γυναικείο μυαλό, το θαυμάζω! Θαυμάζω τις έξυπνες γυναίκες!  Ένα έξυπνο γυναικείο μυαλό μπορεί να είναι πολύ ερωτεύσιμο. Φυσικά και οι άνδρες κρύβουν μυστικά. Και οι άντρες, όπως και οι γυναίκες, κρύβουν έναν  πλούσιο συναισθηματικό κόσμο, απλά οι άντρες δεν εκδηλώνονται εύκολα— ίσως να φταίνε τα κοινωνικά στερεότυπα  που θέλει τον άντρα λιγότερο συναισθηματικό και πιο «σκληρό» από την γυναίκα. Τα κείμενα που γραφώ σίγουρα αφορούν και τους άντρες — το ερωτικό πάθος δεν έχει σύνορα, δεν έχει διαχωριστικές γραμμές, δεν κάνει διακρίσεις, αφορά όλους — γυναίκες και άντρες.  Το πάθος είναι σαν ένας ορμητικός χείμαρρος που παρασύρει όλους στο διάβα του.

https://www.youtube.com/watch?v=nxBwGuBXRTY

ΕΡ. Το προσωπικό συναίσθημα επηρεάζει τη γραφή σου;

ΑΠ. Σίγουρα το προσωπικό συναίσθημα επηρεάζει την γραφή μου. Όπως γράφει και ο Magritte, στα Lectures pour Tous: «Δεν βλέπουμε ποτέ παρά μόνο μια πλευρά των πραγμάτων, έλεγε νομίζω ο Βίκτωρ Ουγκώ… αυτό που εγώ προσπαθώ να εκφράσω είναι  ακριβώς αυτήν την “άλλη πλευρά”…».  Δηλαδή με ενδιαφέρουν πολύ τα συναισθήματα. Τα παρατηρώ, τα μελετάω, με συναρπάζουν! Και τα προσωπικά μου συναισθήματα αλλά και των ανθρώπων γύρω μου. Είναι για μένα ένα ταξίδι στα ενδόμυχα της ανθρώπινης ψυχής . Έτσι λοιπόν, αυτήν την αθέατη πλευρά των συναισθημάτων προσπαθώ μέσα από την γραφή μου να αποκαλύψω, και στο γράψιμο μου «σκάβω»—«σκάβω» την επιφάνεια για να βρω την αλήθεια που κρύβουμε μέσα μας γιατί φοβόμαστε την κριτική. Φοβόμαστε να εκτεθούμε, φοβόμαστε να αποκαλυφθούμε. Τις περισσότερες φορές κρυβόμαστε πίσω από μια ιδιότητα, από ένα ρόλο. Φοράμε προσωπεία, πανοπλίες, κρατάμε λόγχες και ασπίδες, για να μην πληγωθούμε. Αμυνόμαστε, οχυρωνόμαστε. Γιατί άραγε; Γιατί να φοβόμαστε να δείξουμε την ανθρώπινη πλευρά μας; Ίσως γιατί δεν θέλουμε να μας απορρίψουν, να μας μειώσουν, να μας χλευάσουν για τις αδυναμίες  και τις ανασφάλειές μας. Και έτσι τελικά δεν είμαστε οι εαυτοί μας. Είμαστε κάποιοι άλλοι, κάποιοι ξένοι — αλλά αρεστοί. Υποκρινόμαστε, λέμε ψέματα στον εαυτό μας. Μέσα από το γράψιμο ανακαλύπτω τις «γκρίζες» ζώνες των συναισθημάτων. Εξετάζω συμπεριφορές που είναι αντιφατικές, αντικρουόμενες, παράλογες. Σε ένα κείμενο μου στα «ΜΥΣΤΙΚΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ» γράφω:

«Φοράμε μάσκες, προσποιούμαστε, παίζουμε ρόλους…  Βγάζουμε τις μάσκες, δεν προσποιούμαστε, δεν παίζουμε ρόλους, γι’ αυτό χωρίζουμε…»

Και σε ένα άλλο:

«Συρτάρια ανοιχτά, συρτάρια κλειστά… Τα μισάνοιχτα μ’ αρέσουν, που με καλούν να   τ’ ανοίξω πιο πολύ και να μάθω την αλήθεια ή να τα κλείσω ερμητικά και να ζήσω με το ψέμα…»

Και σε ένα τελευταίο:

«Ένας ελεύθερος αιχμάλωτος είμαι εγώ γιατί γράφω τα πάντα, σκέφτομαι τα πάντα, νιώθω τα πάντα, χωρίς να τα πράττω…»

Η Μαίρη Γκαζιάνη με τον Γιώργο Καστρουνή κατά τη διάρκεια της συνέντευξης

 

ΕΡ. Υπάρχεις μέσα στα γραπτά σου;

ΑΠ. Φυσικά και υπάρχω μέσα στα γραπτά μου. Μέσα από την γραφή και το θέατρο ξαναανακαλύπτω των εαυτό μου, καθώς αναδύονται και ξεδιπλώνονται οι διαφορετικές πτυχές, εκφάνσεις, του εαυτού μου. Πολλές φορές με τρομάζουν, άλλες φορές με συναρπάζουν, κι άλλες φορές μου δημιουργούν σκεπτικισμό, διλήμματα — σίγουρα όμως δεν με αφήνουν αδιάφορο. Το γράψιμο για μένα, και η τέχνη γενικότερα, είναι αυτογνωσία, ψυχοθεραπεία, διαφυγή από την καθημερινότητα. Είναι βάλσαμο. Όπως ανέφερα προηγουμένως, εκτός από τις εκδόσεις και τη συγγραφή, ασχολούμαι και με το θέατρο.  Ο κόσμος που συμμετέχει στις θεατρικές μου ομάδες ή στα σεμινάρια υποκριτικής που κάνω, το κάνει γιατί θέλει να ξεδώσει, να ξεσπάσει, να τσαλακωθεί, και έτσι να «ξαναβρεί» τον εαυτό του. Το στρες, το άγχος, και οι πιέσεις της  ζωής μάς πνίγουν όλους, μας καταπιέζουν, μας  χαλιναγωγούν. Πρέπει να υπάρξει αποσυμπίεση, αλλιώς θα εκραγούμε. Και οι τέχνη μάς το δίνει αυτό απλόχερα — είναι ο καλύτερος ψυχολόγος/ψυχίατρος.

ΕΡ. Από τι εμπνέεσαι κυρίως;

ΑΠ. Εμπνέομαι από τις αντιθέσεις και αντιφάσεις της ύπαρξής μας. Υπάρχει σε όλους μας το Ying and Yang. Μέσα από τις αντιθέσεις, τις αντιφατικότητες μας, δημιουργείται μια σύνθεση. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε δυο πλευρές, αντιμαχόμενες  πλευρές — μια φωτεινή και μια σκοτεινή. Έχουμε δυο εαυτούς. Ο εαυτός της λογικής και της προβλεψιμότητας και ο εαυτός του συναισθήματος και του απρόβλεπτου. Ξέρετε, στον κόσμο των συναισθημάτων ένα κι ένα δεν κάνουν δύο, αλλά έντεκα. Αυτό είναι που με ιντριγκάρει, που με μαγεύει, που μου δίνει το έναυσμα να γράψω. Η προσπάθειά μου να εξερευνήσω, να αποκρυπτογραφήσω, και να χαρτογραφήσω τα δύσβατα μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής.  Όπως είπε και ο Albert Camus:

«Υπάρχουν κάποια πάθη τόσο δυνατά, που δεν μπορεί παρά να είναι αρετές»

ΕΡ. Ο έρωτας τι ρόλο έχει παίξει στη ζωή σου;

ΑΠ. Ο έρωτας ξυπνάει απίστευτα συναισθήματα μέσα μας. Είναι πηγή έμπνευσης. Ο πρώτος μεγάλος μου έρωτας (στα 23 μου χρόνια) μου έδωσε το έναυσμα να αρχίσω να γράφω. Αν δεν ήταν τόσο  έντονος, και τόσος «καταστροφικός»  ίσως να μην είχα ξεκινήσει το γράψιμο τότε. Ο έρωτας πάντως στην ευρύτερη του μορφή είναι εξίσου σημαντικός στην ζωή μας. Υπάρχουν πολλές μορφές  έρωτα — μπορεί να έχουμε έρωτα για την δουλειά μας, για την ζωή μας, για τα όνειρά μας.

ΕΡ. Είσαι άνθρωπος του πάθους;

ΑΠ. Ναι, το πάθος είναι ο καθοδηγητής μου, είναι φλόγα μέσα μου, είναι η κινητήριος δύναμη μου, η «ζωτική ορμή» ή το ελάν βιτάλ μου! Το πάθος είναι που με παρακινεί να δημιουργώ, και είναι τόσο έντονο και με συνεπαίρνει τόσο πολύ, που θέλω να το μοιραστώ με τον κόσμο μέσα από την τέχνη — την συγγραφή και το θέατρο. Η τέχνη για μένα είναι η μετουσίωση του πάθους, γιατί χωρίς πάθος δεν μπορείς να παράξεις τέχνη. Και μιας και μιλάμε για τέχνη θέλω να πω τα εξής. Κατ’ αρχάς η τέχνη για μένα πρέπει να είναι γενικότερα προσιτή — είτε είναι ζωγραφική, είτε θέατρο, είτε λογοτεχνία, είτε μουσική είναι αυτή. Όταν λέω προσιτή δεν εννοώ «εμπορική», ευτελής, μη ποιοτική, που αποσκοπεί μόνο στο κέρδος και στην ευρεία κατανάλωση. Αλλά ούτε δυσνόητη  και ασαφής. Όταν λέω προσιτή εννοώ ότι η τέχνη πρέπει να «αγγίζει» τον κόσμο. Να μιλάει, να επικοινωνεί με τον κόσμο. Η τέχνη από την φύση της είναι διαδραστική, υπάρχει ένα δούναι και λαβείν ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το κοινό. Θεωρώ ότι η τέχνη είναι μια «ερωτική πράξη» μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού και όχι  «αυνανισμός». Ο συγγραφέας π.χ. δεν γράφει μόνο για τον εαυτό του, γιατί  αυτό θα ήταν καθαρά εγωιστικό. Δεν μπορεί ένας καλλιτέχνης να αγνοεί το κοινό του. Όταν γράφεις, γράφεις γιατί έχεις ένα ντέρτι, έναν πόνο, ένα μαράζι, κάτι που σε «τρώει», που σε «κατασπαράζει», που δεν σ’ αφήνει να ησυχάσεις, και θες διακαώς να το μοιραστείς με τον κόσμο. Άρα πρέπει να γράφεις κατά τέτοιο τρόπο ώστε το έργο σου να είναι κατανοητό στον κόσμο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα το αλλοιώσεις, θα το ευτελίσεις και να θα το κανείς «εμπορικό». Ο μεγάλος καλλιτέχνης είναι αυτός που μπορεί να επηρεάσει (συναισθηματικά και εγκεφαλικά) ένα ευρύτερο κοινό διατηρώντας όμως το status, το κύρος της γραφής του, χωρίς να κάνει εκπτώσεις στην τέχνη του. Το ζητούμενο είναι να μπορεί το έργο του να έχει απήχηση σε ένα ποικίλο κοινό διαφορετικών ηλικιών και προτιμήσεων, κουλτούρας και πνευματικού επιπέδου. Ο καλλιτέχνης δεν παράγει τέχνη μόνο για τους διανοούμενους και τους μυημένους.

Στην εποχή μας, στην εποχή των υπολογιστών, του ίντερνετ, των social media, έχει κατά πολύ χαθεί η ανθρώπινη επαφή. Η επαφή δεν γίνεται πίσω από μια οθόνη.  Έχουμε ρίξει όλο μας το βάρος στην νοητική νοημοσύνη αγνοώντας την συναισθηματική νοημοσύνη. Γι’ αυτό η κοινωνία του σήμερα είναι κατά ένα μεγάλο μέρος συναισθηματικά φτωχή. Η τέχνη «ξυπνάει» τα συναισθήματα που έχουμε μέσα μας, που είναι καταχωνιασμένα στις σκονισμένες «αποθήκες» της ψυχής μας. Είναι τόσο ξεχασμένα, αραχνιασμένα,  και απομονωμένα — πρέπει να τα βγάλουμε στην επιφάνεια γιατί μόνο όταν βγαίνουν τα συναισθήματα στην επιφάνεια αρχίζουμε και νιώθουμε την ανθρώπινη διάστασή μας.

ΕΡ. Πιστεύεις ότι το πάθος προσδιορίζεται από το λάθος; Ή αντίστροφα;

ΑΠ. Μάλλον το λάθος προσδιορίζεται από το πάθος.  Όταν έχεις πάθος για κάτι, είτε είναι ερωτικό πάθος, είτε πάθος για την δουλειά σου, το σίγουρο είναι ότι θα κάνεις και λάθη, γιατί πολλές φορές το πάθος σε τυφλώνει, δεν υπακούει στην λογική. Πρέπει να έχεις και λίγο «τρέλα» μέσα σου για να πετύχεις στη ζωή σου. Χωρίς ρίσκο, χωρίς να ανοίξεις τα φτερά σου πώς θα πετάξεις; Τα λάθη λοιπόν είναι μέσα στη ζωή, και αν έγιναν επειδή τόλμησες τότε να είσαι σίγουρος πως άξιζαν να γίνουν! Εξάλλου δεν νομίζω ότι είναι σωστό να ζούμε σε μια γυάλα προφυλαγμένοι και να κρατάμε πάντα πισινή. Και η αποτυχίες μας είναι μέσα στο παιχνίδι της ζωής. Δεν πρέπει να τις φοβόμαστε γιατί μαθαίνουμε από αυτές, είναι οι εμπειρίες μας, τα γαλόνια μας. Μια αποτυχία ή μια απόρριψη μας κάνει πιο ώριμους, πιο σοφούς, άρα και πιο ολοκληρωμένους σαν ανθρώπους.

ΕΡ. Από πού αντλείς την δύναμη για όλα όσα κάνεις συγχρόνως;

ΑΠ. Από το πάθος μου για δημιουργία και την αμέριστη στήριξη που έχω από την γυναίκα μου και τα παιδιά μου σε όλους μου τους επαγγελματικούς και καλλιτεχνικούς μου στόχους.

ΕΡ. Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σου; Υπάρχει κάποιο όνειρο, για το θέατρο ή την συγγραφή, που βρίσκεται στην άκρη του μυαλού αλλά δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμα;

ΑΠ. Να φτιάξω ένα δικό μου θεατρικό χώρο όπου θα παίζονται ως επί το πλείστον σύγχρονα θεατρικά έργα τα οποία θα εκφράζουν τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς της εποχής μας. Έτσι θα δίνεται η  ευκαιρία σε νέους θεατρικούς συγγραφείς να προβάλουν τα έργα τους. Γιατί όσο διαχρονικά και να είναι τα κλασικά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου δεν μπορούν πιστεύω να αντικατοπτρίσουν τα ήθη της  εποχής μας ούτε να  «πιάσουν» τον παλμό της. Νιώθω ότι πολλές φορές τα κλασικά έργα, όσο καλά και να είναι γραμμένα, τείνουν να είναι ξεπερασμένα με τεράστιους αφηγηματικούς μονόλογους και χαρακτήρες που πολλές φορές αντιπροσωπεύουν ιδεολογίες και σύμβολα,  πάρα πραγματικές ανθρώπινες υπάρξεις.  Όσο αφορά την συγγραφή τώρα, θα ήθελα να προλάβω σε αυτή την ζωή να εκδώσω όλο μου το συγγραφικό έργο, το όποιο είναι μεγάλο, και δεν αποτελείται μόνο από λογοτεχνικά κείμενα και ποίηση, αλλά και θεατρικά έργα.

ΕΡ. Στην μέχρι τώρα πορεία σου, ποιο είναι το καλύτερο σχόλιο που έχεις ακούσει;

ΑΠ. Ένα από τα καλύτερα σχόλια που έχω ακούσει είναι του ηθοποιού και σκηνοθέτη, Νίκου Βερλέκη, ο οποίος και προλογίζει το καινούριο μου βιβλίο, «ΜΥΣΤΙΚΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ-Η Κόκκινη Συλλογή»:

«Ο Γιώργος Καστρουνής καταφέρνει στα “ΜΥΣΤΙΚΑ ΓΝΑΙΚΩΝ- Η Κόκκινη Συλλογή”, από τις Εκδόσεις ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ, να εισχωρήσει σ’ αυτό τον τόσο άγνωστο αλλά και τόσο μαγικό κόσμο των γυναικών, να εξερευνήσει τις σκέψεις και τα όνειρά τους, τον παράδεισο και την κόλαση της ψυχής τους, τους πόθους και τα πάθη τους, την αλήθεια και το ψέμα τους, τους φόβους και τις προσδοκίες τους. Και το κάνει με λαχτάρα προς τη γυναίκα, με αγάπη προς τον άνθρωπο που αναζητά απαντήσεις στα αιώνια ερωτήματά του, περπατώντας στις ρωγμές του χρόνου, στα όρια των ονείρων.»

https://www.youtube.com/watch?v=pR3Dt-I-Wos

ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;

ΑΠ. Είμαι πολύ δραστήριος ως άνθρωπος. Ο άνθρωπος μόνο μέσα από την πράξη και την δράση δημιουργεί. Πιστεύω πολύ στον άνθρωπο που προσπαθεί, που δεν κάθεται, που δεν επαναπαύεται, που δεν εφησυχάζει, που δρα, και που μέσα από την αέναη  αναζήτηση πλάθεται, δημιουργείται, υπάρχει. Το γράψιμο, το θέατρο, και η τέχνη γενικότερα είναι η κινητήριος δύναμή μου, το ακατασίγαστο πάθος μου, και συνεπώς ένας σημαντικός λόγος ύπαρξης! Στην τέχνη, στην δημιουργία, δεν υπάρχουν στεγανά γιατί τα οράματα δεν καλουπιάζονται — δεν μπαίνουν σε συρτάρια και κουτιά, δεν φυλακίζονται. Είμαι πάρα πολύ ανήσυχος ως άνθρωπος και συνέχεια ανακαλύπτω τον εαυτό μου, τον γνωρίζω, τον μαθαίνω, μέσα από το έργο μου, κυρίως το συγγραφικό. Άμα μου αφαιρέσεις από τη ζωή μου τη δημιουργία «πέθανα». Και κάτι τελευταίο, δεν πρέπει ποτέ να χάσουμε το παιδί μέσα μας, τον αυθορμητισμό μας, τα συναισθήματά μας, την ανθρώπινη υπόστασή μας. Όλα αυτά είναι σαν μια φλόγα στην ψυχή μας. Μην την αφήσουμε να σβήσει. Πρέπει να την προφυλάξουμε, να την κρατήσουμε ζωντανή, όχι μόνο για να φωτίζει εμάς, αλλά και τον κόσμο γύρω μας…

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ  ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥΝΗ

Ο Γιώργος Καστρουνής γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.  Σπούδασε οικονομικές επιστήμες (Bachelor of Arts) στην Αγγλία στο Kingston University. Στη συνέχεια ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στα Οικονομικά  (Master of Arts) στο London School of Economics στην Αγγλία και στο New School for Social Research της Νέας Υόρκης. Η αγάπη του όμως για το θέατρο τον ώθησε  να σπουδάσει Υποκριτική και Σκηνοθεσία στο American Academy of Dramatic Arts στη Νέα Υόρκη. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της North Dakota (North Dakota State University) στην Αμερική, όπου και απέκτησε το πτυχίο Master of Arts στις Θεατρικές Τέχνες.

Η ενασχόλησή του με τη συγγραφή και το θέατρο άρχισε το 1981. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά. Το 2008 εξέδωσε ένα λεύκωμα/gift book («ΕΡΑΣΤΕΣ—Ιστορίες και Εικόνες») με τις Εκδόσεις Καλέντη και το 2010 και 2012 εξέδωσε δυο Βιβλία-Ημερολόγια για το 2011 και 2013 αντίστοιχα από τις Εκδόσεις Κοντύλι με τίτλο «ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ». Επιπλέον, έχει γράψει θεατρικά έργα τα οποία έχουν παιχτεί από πανεπιστημιακές θεατρικές ομάδες καθώς και από ερασιτεχνικούς και επαγγελματικούς θιάσους στην Αμερική και στην Ελλάδα. Έχει επίσης συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις ως ηθοποιός και ως σκηνοθέτης και σε κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές ως ηθοποιός.

Από το 1992, είναι διευθυντής του Κέντρου Ξένων Γλωσσών «ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ» (www.amfitheatron.gr) με παραρτήματα στον Πειραιά (Καραολή & Δημητρίου 83, έναντι Πανεπιστημίου Πειραιά) και στην Καισαριανή (Εθνικής Αντιστάσεως 160). Το 2009 πραγματοποίησε ένα όνειρο ζωής. Δημιούργησε τη Θεατρική Σκηνή «ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ» (www.amfitheatrikiskini.gr) για παιδιά και ενήλικες επίσης στον Πειραιά και στην Καισαριανή. Τέλος, το 2014, ίδρυσε τον δικό του εκδοτικό οίκο (Εκδόσεις ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ). Τα «Μυστικά Γυναικών-Η Κόκκινη Συλλογή» είναι το πρώτο βιβλίο που εκδίδει με τις δικές του εκδόσεις.

now24.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ