Ποιος είναι ο Σκηνοθέτης Λευτέρης Γιοβανίδης

548

Μόνο άμα έχεις πίστη σε σένα, μπορείς να κερδίσεις. Και να κερδίσεις με την ευρύτερη και ουσιαστικότερη έννοια του όρου. Δυστυχώς, ο δυτικός πολιτισμός μάς έχει γαλουχήσει στο να είμαστε μαχητές και να κυνηγάμε τη νίκη, αλλά, τις περισσότερες φορές, ξεχνώντας το βασικότερο αγαθό. Τον εαυτό μας. “Νίκη” είναι, όταν καταφέρνεις να έρθεις σε επαφή και αρμονία με σένα. Σε μια ανταγωνιστική κοινωνία, έχουμε γαλουχηθεί μονοσήμαντα στο τι σημαίνει “κερδίζω”, ξεχνώντας, όμως, τον τελικό αποδέκτη αυτής της νίκης. Γίνεται η νίκη αυτοσκοπός, χωρίς ουσία.

«Oι ιδεολογίες σε καμία περίπτωση δεν έκαναν καλύτερη τη ζωή μας”.

Στο έργο, λοιπόν, προκρίνεται η απαγκίστρωση από τις ιδεολογίες, με σκοπό την απόκτηση πολιτικής συνείδησης. Ωστόσο, στον αντίποδα, πολλοί εκφράζουν την άποψη ότι, για τον πολιτιστικό εκμαυλισμό και τον εκβαρβαρισμό των κοινωνιών, ευθύνεται η απαξίωση των ιδεών και των ιδεολογιών, ιδιαίτερα την τελευταία εικοσαετία. Τι απαντάτε εσείς σ’ αυτό; Ξέρετε, το ερώτημα αυτό μου θυμίζει τη γνωστή λαϊκή ρήση για την κότα και το αυγό. Σαφώς, ειδικά στη χώρα μας, τα τελευταία είκοσι εικοσιπέντε χρόνια, ιδιαίτερα με την εμφάνιση της ιδιωτικής τηλεόρασης, ο καθένας απέκτησε βήμα, επιχειρηματολογώντας περί ανέμων και υδάτων. Μάλιστα, θα πρέπει να εισάγουμε στη συζήτησή μας, το γεγονός ότι, όλες αυτές οι «προσωπικότητες» , έβρισκαν πρόσφορο έδαφος, εξαιτίας της κοινωνικής αμορφωσιάς του λαού μας. Είμαστε ένα έθνος, δίχως παιδεία, τόσο ως πομποί, όσο και ως δέκτες. Είμαστε ένας λαός, ο οποίος επί σειρά ετών, είχε απομακρυνθεί από τη γη, από το χώμα, αλλά και τον πολιτισμό του: τα βιβλία, την παραδοσιακή μουσική, εν γένει ό,τι προάγει το πνεύμα. Ως εκ τούτου, χάσαμε τις αξίες μας και στον πολιτικό τομέα. Οδηγηθήκαμε, στην απόλυτη απαξίωση των πάντων, σ’ αυτόν τον απόλυτο κυνισμό. Η ελληνική κοινωνία, αυτό που εγώ αφουγκράζομαι σήμερα, διακατέχεται από έναν άκρατο κυνισμό. Απ’ την άλλη, όπως λέει και ο ποιητής, ο Νίκος Μπλάνας, « ο 20ος αιώνας, είναι ο ψεύτης 20ος», υπό την έννοια ότι, οι ιδεολογίες σε καμία περίπτωση δεν έκαναν καλύτερη τη ζωή μας. Βεβαίως, ζήσαμε σε μια κοινωνία που δεν γνώρισε ούτε πόλεμο, ούτε εμφύλιο, ούτε δικτατορία, ούτε πείνα, ούτε φόβο. Υπήρχε πάντα ισορροπία, φαγητό, διακοπές και ελευθερία σκέψης- έκφρασης. Δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν είχαμε δημοκρατία,. Το πρόβλημα, ειδικά με την ιδεολογία, έγκειται στο γεγονός ότι, είχαμε συνδέσει την ιδεολογία με το Κόμμα με αποτέλεσμα να μην σκεφτόμαστε. Έτσι, μας διάβρωσε αυτή η, αν θέλετε, εκφυλισμένη έκφανση των ιδεολογιών. ”Η ελληνική κοινωνία, διακατέχεται από έναν άκρατο κυνισμό”. Παρόλα αυτά, χωρίς ιδεολογία, είναι δύσκολο έως απίθανο να οργανωθεί ένα πλατύ ρεύμα ατόμων, ικανό να ανατρέψει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων.

Σπούδασε στην Ανώτερη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη και σε ηλικία 23 χρονών εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ όπου σπούδασε σκηνοθεσία θεάτρου στα Michael Howard Studio καιHerbert Bergohof Studio της Νέας Υόρκης. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα στο Actor’s Studio NYC. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 2000.

Έχει σκηνοθετήσει 33 έργα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έχει μεταφράσει 14 θεατρικά έργα και έχει πραγματοποιήσει την θεατρική διασκευή έξι βιβλίων. Επίσης έχει σκηνοθετήσει τις τελετές απονομής μεταλλίων για τους Ολυμπιακούς και τους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, την τελετή έναρξης του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ρυθμικής Γυμναστικής του 2007 στην Πάτρα. Έχει διδάξει το μάθημα υποκριτικής και αυτοσχεδιασμού στη σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Επίσης έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, τοΚΘΒΕ, το Φεστιβάλ Αθηνών, το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, τον Ελληνικό Κόσμο, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, το Κρατικό Θέατρο Κροατίας (Kazaliste Marina Drzica).

Έχει έναν γιο.

Σκηνοθεσίες

Έτος Τίτλος Θέατρο
2017 Γδύστε τη μαμά!, Σεμπαστιάν Τιερί Ελληνικός Κόσμος
2017 Το άγαλμα που κρύωνε, Χρήστου Μπουλώτη Μουσείο Μπενάκη
2017 Του έρωτα…, Κωνσταντίνας Βαρσάμη gazarte stage
2017 Σούμαν, Σοφίας Καψούρου Εθνικό Θέατρο
2016 Ο Εμιλ και οι ντετέκτιβ, Έριχ Καίστνερ Ελληνικός Κόσμος
2016 Η σονάτα του σεληνόφωτος, Γιάννη Ρίτσου Φεστιβάλ Μαντίνειας
2016 Escuela, Γκιγιέρμο Καλντερόν Θέατρο Θησείον
2015/16 Αντιγόνη, Σοφοκλή ΚΔΕΠΠΑΜ, Μύκονος
2015 Ο εγωιστής γίγαντας και η αγάπη του, Κων/νας Βαρσάμη Τεχνόπολις
2014 Ψαρόσουπα, Γιώργου Λεμπέση Θέατρο Ακροπόλ
2014 Μήδεια, Ζαν Ρενέ Λεμουάν Γαλλικό Φεστιβάλ Θεάτρου
2014 Τζάνις Τζόπλιν – Δωμάτιο 105, Ζιζί Γκαστόν Θέατρο Αγγέλων Βήμα
2013 Χάιντι, Γιοχάνα Σπίρι Θέατρο Πειραιώς 131
2013 Ονειρεμένες Ιστορίες, Ελισάβετ Γεωργιάδη Τεχνόπολις Γκάζι
2013 Συνέντευξη, Αλέξη Σταμάτη Southbank Centre, Λονδίνο, ΗΒ
2013 Εκπαιδεύοντας την Ρίτα, Γουίλι Ράσελ ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής
2012 Atomic Alert, Φρεντερίκ Σοντάνγκ Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννης
2012 Bastion, Luko Paljetak Kazaliste Marina Drzica, Ντουμπρόβνικ, Κροατία
2012 Επανασύνδεση, Ντέιβιντ Μάμετ Θέατρο Απόλλων, ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας
2011 Σ’ αγαπώ μέχρι θανάτου, Άλντο Νικολάι Μικρό Θέατρο
2011 Χάιντι, Γιοχάνα Σπίρι Θέατρο Απόλλων, ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας
2010 Στο ψυγείο, Μισέλ Λόου Θέατρο Διάνα
2010 Μόνοι μαζί, Ίνγκβαρ Άμπγιορνσεν Θέατρο Σοφούλη, Θεσσαλονίκη
2009 Γιατί η Μαντόνα κι όχι εγώ, Μιχάλη Κόκκορη Θέατρο Αθηνών
2009 Κάποιος θα ‘ρθει, Γιον Φόσσε Θέατρο Χώρα
2009 Σονέτα, Σαίξπηρ 104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης
2008 Διάλογοι Εταίρων, Λουκιανού Φεστιβάλ Μαρώνειας, Κ.Θ.Β.Ε
2008 Ριχάρδος Γ’, Σαίξπηρ Teatro La Fenice, Βενετία, Ιταλία (Union Theatres Europe)
2008 Ο καιρός των χρυσανθέμων, Μάνου Ελευθερίου περιοδεία – Θέατρο Αθηναΐς
2007. Γιατί η Μαντόνα κι όχι εγώ, Μιχάλη Κόκκορη Θέατρο. Μόνης Λαζαριστών, Κ.Θ.Β.Ε
2006 Μαγικός Αυλός, Βόλφγκανγκ Μότσαρτ Θέατρο Απόλλων, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας
2005 Ροδάκινο κομπόστα, Μιγκέλ Μιούρα Θέατρο ΡΟΕΣ
2004 Σόλνες, Ερρίκου Ίψεν Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας
2004 Χορεύτρια με ρόδες, Σάρας Φρόεμπερ Κέντρο Τεχνών Χαλανδρίου
2003 Τεννεσσή – Εξομολογήσεις ενός αηδονιού, Ρέη Στρίκλυν & Σαρλότ Τσάντλερ Μονόλογοι 2003, Πολιτιστική Ολυμπιάδα
2001 Οι Κομπάρσοι, Χοσέ Σινιστέρα Ινστιτούτο Θερβάντες
2000 True West, Σαμ Σέπαρντ Center Stage Theater, Νέα Υόρκη
1999 Φιλονικία, Μαριβώ Kraine Theater, Νέα Υόρκη

Μεταφράσεις

Έτος Τίτλος Θέατρο
2012 «Επανασύνδεση», Ντ. Μάμετ Θέατρο Απόλλων, ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας
2010 Στο ψυγείο», Μισέλ Λόου Θέατρο ΔΙΑΝΑ
2007. Ευτυχισμένες μέρες, Σάμουελ Μπέκετ Θέατρο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ
2006. Μαυροπούλι, Ντέιβιντ Χάροουερ Θέατρο ΑΠΛΟ
2006 Μαγικός Αυλός, Βόλφγκανγκ Μότσαρτ Θέατρο ΑΠΟΛΛΩΝ, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας
2005. Ταξίδι στο Μπάουντιφουλ», Όρτον Φουτ Θέατρο ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ
«2005 Ροδάκινο κομπόστα», Μιγκέλ Μιούρα Θέατρο ΡΟΕΣ
2004 Αρχιμάστορας Σόλνες, Ερρίκου Ίψεν, ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΘΗΝΑΣ
2004 Χορεύτρια με ρόδες, Σάρας Φρόεμπερ Κέντρο Τεχνών Χαλανδρίου
2003 Play on, Ρικ Άμποτ Θέατρο ΑΡΓΩ
2001 Οι Φάλαινες του Αυγούστου, Ντέιβιντ Μπέρι Νέα Σκηνή Εθνικού Θεάτρου
2001 Κάποιος να σηκώνει το τηλέφωνο, Κεν Λούντβιχ Θέατρο ΑΘΗΝΩΝ
1997 Ευτυχισμένες μέρες, Σάμουελ Μπέκετ Θέατρο ΡΙΑΛΤΟ

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Απίστευτα μεγάλη εργασία για τα πρώτα χρόνια της καριέρας σου. Δεν σου γράφω συγχαρητήρια, που απόλυτα αξίζεις, αλλά αντίθετα σε ωθώ πεισματικά για ακόμα πιο πολύ δουλειά πράγμα που όχι μόνο σου ταιριάζει αλλά και σου χρειάζεται..Εμάς τη μητέρα σου και τον πατέρα σου γεμίζει με υπερηφάνεια και θαυμασμό τις ψυχές.
    Λευτέρη, τράβα μπροστά, ανέβαινε ψηλά και ασταμάτητα προς το μέλλον που αναντίρρητα σου ανήκει. Βρες στη δική σου αγνή ψυχή την βαθιά πίστη και την θεϊκή ορμή να φτάσεις στην απόλυτη επιτυχία.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ