«Να καταργηθούν οι φοιτητικές παρατάξεις στα πανεπιστήμια»

73

 

Του Κώστα Κώτση.

Πραγματοποιήθηκαν τις προάλλες οι φοιτητικές εκλογές σε όλα τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ της χώρας. Για ακόμη μία χρονιά τα αποτελέσματα των εκλογών ήρθαν σε δεύτερη μοίρα, καθώς τον πρώτο λόγο είχε η αποχή. Και το ερώτημα που τίθεται, είναι γιατί αρκετοί φοιτητές απαξιώνουν τις εκλογές στα πανεπιστήμια. Η απάντηση που θα δώσουν οι περισσότεροι, είναι ότι οι ίδιες οι φοιτητικές εκλογές έχουν οδηγήσει τους φοιτητές στην πλήρη απαξίωση. Άποψη με την οποία συμφωνώ.

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Οι φοιτητικές εκλογές πραγματοποιούνται από τις αρχές της μεταπολίτευσης και έχουν ως σκοπό τη συγκρότηση των διοικητικών συμβουλίων (για κάθε πανεπιστήμιο, κάθε σχολή ή κάθε τμήμα), τα οποία αποτελούν και τη «φωνή» των φοιτητών για τα αιτήματά τους εντός του πανεπιστημίου, αλλά και εκτός αυτού (π.χ. βελτίωση του προγράμματος σπουδών, κάλεσμα για διαδήλωση κατά ενός πολέμου κλπ). Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι φοιτητές και κάποιοι από αυτούς ανήκουν στις λεγόμενες φοιτητικές παρατάξεις. Και κάπου εδώ ξεκινά το πρόβλημα.

Οι φοιτητικές παρατάξεις ιδρύθηκαν και αυτές κατά τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, ως ομάδες φοιτητών που ήταν πολιτικά και ιδεολογικά προσκείμενες στα πολιτικά κόμματα του ΠΑΣΟΚ (ΠΑΣΠ), της ΝΔ (ΔΑΠ-ΝΔΦΚ) και του ΚΚΕ (ΠΚΣ). Κάποιες από αυτές όπως η ΕΑΑΚ και η ΑΡΕΝ, ιδρύθηκαν πολύ αργότερα, ενταγμένες και οι δύο στο χώρο της αριστεράς (η ΑΡΕΝ πολιτικά προσκείμενη στο ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι και το 2015).

Είναι αυτονόητο λοιπόν ότι πρέπει να υπάρχουν εκλογές στα πανεπιστήμια και πρέπει οι φοιτητές ως ενεργοί πολίτες να έχουν δικαίωμα στον υγιή συνδικαλισμό. Γιατί όμως αυτό να γίνεται με την ύπαρξη κομμάτων; Γιατί τα πολιτικά κόμματα εξουσίας να έχουν λόγο στη διοίκηση ή έστω στην ιδεολογική καθοδήγηση των φοιτητικών παρατάξεων; Υποτίθεται πως οι φοιτητές ασκούν συνδικαλισμό στα πανεπιστήμια, με σκοπό την εναντίωσή τους στα κακώς κείμενα της εξουσίας. Πως γίνεται λοιπόν οι παρούσες φοιτητικές παρατάξεις να ασκούν πίεση στην εξουσία όταν τις καθοδηγούν τα κόμματα που βρίσκονται στην εξουσία, είτε αυτή είναι η νομοθετική (Βουλή), είτε η εκτελεστική (κυβέρνηση);

Πως μπορούν οι νέοι να δέχονται να τους χειραγωγούν και να τους ποδηγετούν όλα τα κόμματα που έφεραν την Ελλάδα σε αυτό το χάλι, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Βρίσκονται στην πιο δημιουργική φάση της ζωής τους και το μόνο που κάνουν για το πανεπιστήμιό τους και για τη ζωή τους είναι το να παίζουν ξύλο μεταξύ τους, σε ένα κλίμα κομματικής πόλωσης και οπαδισμού;

Η λύση είναι μία. Η κατάργηση των φοιτητικών-κομματικών παρατάξεων. Να συνεχίσουν να υφίστανται οι εκλογές και κάθε σύλλογος φοιτητών – το σύνολο δηλαδή των εγγεγραμμένων φοιτητών ενός πανεπιστημίου ή ενός τμήματος – να εκλέγει ατομικά όποιον και όποια φοιτητή ή φοιτήτρια θέλει να εκλεγεί. Το διοικητικό συμβούλιο που θα προκύπτει από κάθε εκλογική διαδικασία να είναι δεκαπενταμελές (15μελές) και αυτό να εκτελεί τις αποφάσεις της γενικής συνέλευσης των φοιτητών. Τα αιτήματα των φοιτητών που αφορούν άμεσα το πανεπιστήμιο και που προκύπτουν από τη γενική του συνέλευση (π.χ. διαμόρφωση προπτυχιακών τμημάτων, μεταπτυχιακά, εξέταση μαθημάτων) θα μεταφέρονται από το διοικητικό συμβούλιο των φοιτητών προς τους καθηγητές και τα διοικητικά τους όργανα.

Επιπλέον, η γενική συνέλευση και το διοικητικό συμβούλιο των φοιτητών θα μπορούν να έχουν άποψη και σε κοινωνικά θέματα εκτός του πανεπιστημίου, όπως το ασφαλιστικό σύστημα, τα εργατικά δικαιώματα κλπ. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως έχουμε να κάνουμε με ενήλικους πολίτες που έχουν το δικαίωμα να προβληματίζονται και πέρα από τα μαθήματά τους.

Η αναλυτική διαμόρφωση των εκλογών αυτών, δηλαδή αν το διοικητικό συμβούλιο θα είναι 15μελές ή ας πούμε 7μελές, είναι μία λεπτομέρεια που θα καθοριστεί από αντίστοιχο νομοσχέδιο του Υπουργού Παιδείας. Θα πρέπει βέβαια να προηγηθεί και ένας διάλογος με τους φοιτητές και σπουδαστές των ΑΕΙ και ΤΕΙ για ανταλλαγή ιδεών. Ακόμη, η εκλογή των φοιτητών στο διοικητικό συμβούλιο κάθε τμήματος, μπορεί να γίνεται και ανά έτος φοίτησης (π.χ. δύο φοιτητές από το 1ο έτος, δύο φοιτητές από το 2ο κλπ) με τον κάθε φοιτητή να ψηφίζει για το έτος του.

Όλα τα παραπάνω είναι λεπτομέρειες. Το σημαντικό που πρέπει να γίνει είναι η διατήρηση των φοιτητικών εκλογών ως έχουν, αλλά με την πλήρη κατάργηση των φοιτητικών παρατάξεων. Οι κομματικοί μηχανισμοί δεν έχουν κανένα λόγο να ανακατεύονται στο έργο και τη δράση των φοιτητών και του πανεπιστημίου. Αν κάποιος νέος θέλει να ασχοληθεί με οποιαδήποτε κομματική νεολαία εκτός του πανεπιστημίου, είναι δικαίωμά του. Ωστόσο, τα αιτήματά τους οι νέοι οφείλουν να τα διεκδικούν ελεύθερα εντός του πανεπιστημίου. Χωρίς χρώματα και χωρίς κομματικές σημαίες.

Ακούγεται αυταρχικό, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Ο σκοπός αυτής της πρακτικής είναι ένα ελεύθερο πανεπιστήμιο, στο οποίο οι νέοι θα δημιουργούν και θα δείχνουν το δρόμο στην υπόλοιπη κοινωνία. Σχεδόν όλα τα κόμματα έχουν εισχωρήσει συνδικαλιστικά σε όλους τους χώρους (εργασιακούς και μη), προκειμένου να φέρνουν την κατάσταση εκεί που θέλουν. Αυτό δεν μπορεί πλέον να συνεχιστεί. Ειδικά στον ευαίσθητο χώρο των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ.

Ο λόγος στους νέους λοιπόν. Ο λόγος στις προσωπικότητές τους, οι οποίες θα μπορούν να αναδειχθούν χωρίς το πατρονάρισμα κανενός κομματικού γραναζιού. Μόνο έτσι θα υπάρξει περισσότερη δημοκρατία στο πανεπιστήμιο. Και η βελτίωση του πανεπιστημίου θα είναι η αρχή για μία καλύτερη κοινωνία, έτσι όπως την θέλουμε οι περισσότεροι.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ