Καλλιθέα City

88

του Αλεξ Σαλτουτ

Εδώ γεννήθηκα και μεγάλωσα. Μπορεί να έλειψα αρκετά χρόνια στο εξωτερικό αλλά γύρισα γι αυτήν, για ένα όραμα που είχαμε από παιδιά με τους φίλους μου, όταν πηγαίναμε για μουσική στο Ωδείο ή όταν αθλούμασταν στο Μελίνα Μερκούρη. Με βεβαιότητα μπορώ να πω ότι έχει, από όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις, ένα διαφορετικό αέρα, ξεκινώντας από τα μαγαζιά της που την καθιστούν ένα από τα πιο αξιόλογα εμπορικά κέντρα του λεκανοπεδίου, μέχρι και την νεολαία της, αυτό τον δυναμικό πυρήνα της πόλης που μετά από τόσα χρόνια απουσίας διαπιστώνω πόσο μέσα από την πολυπολιτισμικότητά της έχει να δώσει απεριόριστη εξέλιξη στην πόλη αυτή.

Οι Καλλιθεάτες είναι – πώς να το πω – μια σχετικά κλειστή κοινωνία, μοιάζουν λίγο με γκρούπ αγάπης και συνοχής για την περιοχή τους και σπάνια φεύγουν από αυτή. Η Καλλιθέα και θέα καλή έχει και θάλασσα και πολλές επιλογές για να βγεις και είναι αυτό που λέμε γειτονιά. Ξεκάθαρα. Όλοι οι νέοι αυτής της πόλης έτσι μεγαλώσαμε. Με αυτήν την κουλτούρα, μια διαφορετική κοσμοθεωρία. Από τα προσφυγικά κοντά στον παλιό Ιππόδρομο (νυν πάρκο Νιάρχου) μέχρι το γήπεδο κοντά στο Πάντειο. Και ναι, είναι γεμάτη με μέρη που δεν το είχες φανταστεί ότι θα βρεις σε αυτή, που θα σε κάνουν να έρχεσαι και να ξανάρχεσαι, για να φας ρώσικο σουβλάκι, για να χορέψεις ντίσκο, για να απολαύσεις brunch, για να τσακίσεις σαλονικιώτικη μπουγάτσα, να βρείς φαλάφελ και κεμπάπ.

Το essance της κουλτούρας που κάποτε κουβαλούσαμε έχει πλέον αλλάξει. Η νεολαία παθιασμένη από πολλαπλά πράγματα, σκορπά τον χρόνο της ανάμεσα σε καφετέριες και ιντερνετ, παρά στα θέατρα και καλλιτεχνικά events. Προχτές συζητούσα με ένα νέο και δυσκολευόταν να μου πει ποια ήταν η τελευταία φορά που πήγε στην δημοτική πινακοθήκη.

Σαφώς και η νεολαία της πόλης μας είναι επηρεασμένη από τα προβλήματα και τα αδιέξοδα της πατρίδας μας, φαίνεται μέσα από τις συζητήσεις στις καφετέριες, στο φέϊσμπουκ, στις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Οι συζητήσεις πλέον έχουν να κάνουν με βασικά είδη κατανάλωσης, μιλούν για την ανεργία και το μέλλον με αβεβαιότητα, ψάχνοντας υποσυνείδητα από κάπου να πιαστούν, για λίγα ψίχουλα αισιοδοξίας. Ψάχνουν για ευκαιρίες που θα τους δώσουν την ώθηση να προσφέρουν στον εαυτό τους στην οικογένειά τους και στην πόλη τους κάτι το ιδιαίτερο που θα αλλάξει και τη ζωή τους.

Παρόλα αυτά δεν τους λείπει η δυναμική, η νεολαία ασχολείται με τα αθλητικά, είτε με προσωπική συμμετοχή σε συλλόγους, είτε σαν θεατής αναζητώντας μέσα από εκεί λίγη χαρά στα αδιέξοδα που παλεύει να λύσει. Μια νεολαία που αγαπάει την μουσική, τον χορό, την τέχνη. Μια αφοσιωμένη αγάπη προς τον δήμο της Καλλιθέας. Η νεολαία της Καλλιθέας άνετα πιστεύει πως η πόλη τους θα μπορούσε να είναι ένα ανεξάρτητο κρατίδιο. Ένα City of London στην Ελλάδα. Το πιστεύουν γιατί την αγαπούν. Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, κάνει την νεολαία μας περήφανη, και της προσθέτει ένα βάρος μεγάλο. Την ανάγκη να το διατηρήσουν και να το εξελίξουν, να το προβάλλουν, να το κάνουν πόλο έλξης για ξένους τουρίστες και επιστήμονες.

Την αγαπώ την νεολαία της πόλης και θέλω μέσα από τις λίγες αυτές γραμμές να τους δώσω την ώθηση, τη δραστηριότητα και την αισιοδοξία που τους λείπει. Τίποτα δεν χαρίζεται. Οι νέοι έχουμε την ευθύνη να κάνουμε την πόλη μας προσιτή και πόλο έλξης, οι νέοι αυτής της πόλης να ξεπεράσουμε τα κακώς κείμενα του παρελθόντος και να βάλουμε βάσεις και πλάτη.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ