Η παρακμή της Ελληνικής τηλεόρασης

53

 

του Κώστα Κώτση

Μάρτιος του 2002. Μπορεί να κάνω ένα μικρό λάθος με τον μήνα. Κάπου εκεί ήτανε. Τότε λοιπόν, ήμουν ένα απόγευμα στο σπίτι ενός φίλου και συμμαθητή μου στο Δημοτικό. Πηγαίναμε Πέμπτη Δημοτικού. Παίζαμε ποδόσφαιρο με μια μικρή μπάλα στο χωλ του σπιτιού του. Πολύ μικρό το χωλ, πολύ μικρή και η μπάλα. Αρκετά όμως για ένα ευχάριστο παιχνίδι. Τα παιδιά άλλωστε, δεν ζητάνε πολλά.

Να επανέλθω όμως στο θέμα! Εκεί που παίζαμε μπάλα και ήμουν εγώ (κλασσικά) τερματοφύλακας και εκείνος έκανε σουτ (κάποια τα έπιανα και κάποια άλλα όχι), πλησιάζει η ώρα που έπαιζε μία εκπομπή στην τηλεόραση. Ήταν η εκπομπή του Γιώργου Μητσικώστα και έπαιζε στο Alter κάθε Πέμπτη, γύρω στις 10. Μου άρεσε πάρα πολύ και ήθελα να φύγω για να την δω, αλλά γκρίνιαζε ο φίλος μου ο Νίκος. Δεν έφευγα στην αρχή, για να μην τον στεναχωρήσω. Ήθελα όμως να δω την εκπομπή. Τι να κάνω, έφυγα!

Που θέλω όμως να καταλήξω και ποιο το νόημα της παραπάνω αφήγησής μου. Κάποτε, υπήρχαν ορισμένες εκπομπές στην Ελληνική τηλεόραση που άξιζαν. Δεν λέω, υπήρχαν και αυτές που ήταν αναλώσιμες. Ωστόσο, κάποιες ήταν καλοδουλεμένες. Υπήρχαν επίσης και πολλά σήριαλ με καλό σενάριο και ωραίες ατάκες.

Χωρίς αμφιβολία, η Ελληνική τηλεόραση στις μέρες μας περνάει μία περίοδο σημαντικής παρακμής. Τα ίδια προγράμματα υπάρχουν σχεδόν σε όλα τα κανάλια (πόσες εκπομπές μαγειρικής πια). Ριάλιτι και τηλεπαιχνίδια των δεκαετιών του 90 και του 2000 αναβιώνουν στους δέκτες μας, αποδεικνύοντας την έλλειψη ιδεών και πρωτοτυπίας που διακατέχει τα διευθυντικά στελέχη των τηλεοπτικών σταθμών.

Και δεν φταίει για αυτό μόνο η κακή οικονομική κατάσταση της χώρας μας. Άλλωστε, μια τηλεοπτική παραγωγή δεν είναι απαραίτητο να είναι ακριβή. Η ιδέα, το όλο «σκηνικό» και οι συντελεστές μπροστά στην κάμερα είναι που θα παρακινήσουν έναν τηλεθεατή να κάτσει και να δει αυτό το πρόγραμμα. Δυστυχώς, αυτό δεν γίνεται αντιληπτό στους υπεύθυνους για τα προγράμματα των καναλιών. Μένουν στις ίδιες ιδέες, στα ίδια πρόσωπα (κάποιες φορές αδικαιολόγητα) και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η σημερινή τηλεόραση να μην έχει να πει κάτι στους νέους. Είναι, ας πούμε, απορίας άξιο γιατί δεν υπάρχει μία εκπομπή για το stand-up comedy. Ένα είδος κωμωδίας που βρίσκει απήχηση στις ηλικίες κάτω των 35.

Κλείνοντας, πιστεύω πως αυτή η παρακμή της τηλεόρασης κυρίως στα μάτια των νέων, θα έχει και συνέχεια. Και αν λάβουμε υπόψιν μας και την καλπάζουσα αύξηση του διαδικτύου, τότε είναι πιθανό τα διευθυντικά στελέχη των τηλεοπτικών σταθμών να βρεθούν προ εκπλήξεων.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ