Η ΜΑΡΙΤΣΑ ΚΑΛΕΓΙΑ…

211

Λόγια του Θοδωρή Ψαλιδόπουλου ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ «Η ΚΑΛΛΙΘΕΑ ΜΠΡΟΣΤΑ» για τη Μαρίτσα Καλέγια…

Οι ενορίτες του Ιερού Ναού της Παντάνασσας, οι κάτοικοι των Τζιτζιφιών, η κοινωνία της Καλλιθέας αποχαιρετούν σήμερα έναν δικό τους άνθρωπο. Η Μαρίτσα Καλέγια, γεννημένη το μακρινό 1922, έφυγε από κοντά μας πλήρης ημερών, περιβεβλημένη από την ανυπόκριτη αγάπη και τη γνήσια αναγνώριση, την οποία οι συμπολίτες της επεφύλαξαν στη μακρά κοινωνική προσφορά της. Μας άφησε ακριβώς την ημέρα, την οποία η Ορθόδοξη παράδοση έχει αφιερώσει στην ψυχή των ανθρώπων που έφυγαν, σπουδαία έκφραση των ανθρωπιστικών αξιών του πολιτισμού μας.

Δεν βρισκόμαστε, όμως, εδώ σήμερα παρακινούμενοι απλώς από τη διάθεση να εκπληρώσομε τυπικά το καθήκον που δημιουργούν η θρησκευτική πίστη ή οι κοινωνικές συμβάσεις.

Η Μαρίτσα Καλέγια ήταν απλός άνθρωπος. Διήγε ζωή μοναχική, χωρίς δική της στενή οικογένεια. Βιοπορίστηκε με τις δυνάμεις της, όπως χιλιάδες άνθρωποι του καιρού της, χωρίς μεγάλες σπουδές και μεγάλο όνομα. Τη ζωή της γέμισαν οι αγωνίες και οι φόβοι, όπως και οι ελπίδες και οι προσδοκίες, όλα τα μικρά και μεγάλα συναισθήματα που μπορεί να προκάλεσε στους ανθρώπους του μόχθου αυτή η σχεδόν εκατόχρονη διαδρομή, τα ίδια που ένωσαν το λαό μας στην κοινή μοίρα του τόπου. Ήταν ένας άνθρωπος αυτής της συνοικίας.

Αλλά, η Μαρίτσα Καλέγια αντιπροσωπεύει ένα παράδειγμα. Το μεγάλο όνομα που απέκτησε στη συνείδησή μας πλάστηκε από την ίδια, εδώ, στον Ιερό Ναό της Παντάνασσας, που έγινε η πραγματική της οικογένεια, σε μια μακρόχρονη και αναντικατάστατη φιλανθρωπική δράση, σαράντα περίπου ετών, η οποία ποτέ δεν ξεχώρισε τους ανθρώπους και ποτέ δεν αμφισβήτησε πως το καθήκον της ήταν να βρίσκεται στο πλευρό αυτών που είχαν μεγαλύτερη ανάγκη. Είχε γνήσια εκπλαγεί όταν πριν από μερικά χρόνια της ανακοινώσαμε την απόφαση της τότε διοίκησης να της απονεμηθεί το Χρυσό Μετάλλιο του Δήμου γι’ αυτή την πολυετή δράση και προσφορά. Και είχε πολύ διστάσει όταν, για να το παραλάβει, την καλούσαμε να λύσει τη σιωπή, την οποία περικλείει και περιβάλλει κάθε πράξη που ένας άνθρωπος θεωρεί ως αυτονόητη. Τούτη ακριβώς την αυτονόητη κλίση προς την ανθρώπινη αλληλεγγύη και προσφορά θελήσαμε, τότε, να αναδείξομε ως παράδειγμα.

Πρέπει να σας πω ότι κάποιοι είχαν τότε απορήσει. Ορισμένοι μάλιστα μας είχαν πει πως υπερβάλλαμε. Η Μαρίτσα Καλέγια δεν ήταν, άλλωστε, «δημόσιος παράγων», δεν ασχολούνταν με την πολιτική. Όσοι απόρησαν ή άσκησαν κριτική σ’ εκείνη την απόφαση είναι ακριβώς αυτοί που δεν μπορούν να κατανοήσουν πως το όραμα για μια κοινωνία δικαιοσύνης και αλληλεγγύης δεν απορρέει από τους μεγάλους λόγους των πολιτικών συναθροίσεων. Είναι η ίδια η κοινωνία που το δημιουργεί. Και είναι οι δικοί της απλοί, καθημερινοί άνθρωποι που το κάνουν πράξη. Οι αιρετοί πρέπει να παρακολουθούμε τις ανάγκες τους και να σχεδιάζομε την ικανοποίησή τους. Όλα τα υπόλοιπα προορίζονται να ξεχαστούν.

Έτσι, λοιπόν, κι εμείς σήμερα εδώ, στον Ναό της Παντάνασσας, επιβεβαιώνομε πως αυτό που πρέπει να μας ενώσει όλους γύρω από τη Μαρίτσα Καλέγια είναι η κοινή μας απόφαση να μη ξεχάσουμε το παράδειγμα αυτής της απλής γυναίκας που με την αφοσιωμένη δράση της, με τη συνείδηση και την ψυχή της έδειξε στην κοινωνία μας πως μπορεί να γίνει καλύτερη.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ