Η ΜΑΝΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΜΑΣ ΠΟΙΗΣΗ

26

Από την γης βγαίνει νερό
κι’ από την ελιά το λάδι
κι’ από την μάνα την καλή
βγαίνει το παλικάρι….

Σε κανενός άλλου Έθνους την δημοτική ποίηση, η μάνα δεν έχει την εξαιρετική και τιμητική θέση, που της αποδίδει το γνήσιο Ελληνικό δημοτικό τραγούδι. Η ελληνική φυλή, με τις αθάνατες παραδόσεις της, έχει ανεβάσει την μάνα στο ψηλότερο ηθικό βάθρο, που μπορεί να στηθεί μέσα στην οικογένεια και μέσα στην κοινωνία, κάτω από τον ουρανό της πατρίδας και της θρησκείας μας. Και το ελληνικό δημοτικό τραγούδι, βλέπει από παντού ολόγυρα το ηθικό αυτό βάθρο της μάνας και το στολίζει όμορφα με τα αβίαστα, με τα απέριττα και με τα μοναδικά στολίδια του στίχου του.
Στο ελληνικό δημοτικό τραγούδι, ο πόλος προς τον οποίο στρέφεται καθαρά η αισθηματική μαγνητική βελόνα, είναι η μάνα. Στον πόλεμο, στον ξενιτεμό, στον έρωτα, στον γάμο, στην γέννηση, στον θάνατο, σε κάθε εκδήλωση μικρή ή μεγάλη και τυχαία ή περιστασιακή, ή σοβαρή περίσταση της ζωής, άξιας να τραγουδηθεί, ο ανώνυμος τραγουδοποιός και τραγουδιστής, ποτέ δεν χάνει την μάνα από τα μάτια της ψυχής του.
Ο τραγουδιστής πάντα αναζητεί την μάνα και αποδίδει τον τόνο που της ταιριάζει, ανάλογα με τον παλμό και το χρώμα, που χρειάζεται για να συγκινήσει άμεσα, βαθιά και συγκλονιστικά τον ακροατή του.
Όταν ο εκάστοτε τραγουδιστής θέλει να εκφράσει τον ανώτερο βαθμό θαυμασμού, την μάνα θυμάται.
Ο ερωτευμένος με την Λάμια γιος της χήρας στέκει και την ρωτάει:

«….βρίσκει μια κόρη ρόδινη
ξανθιά και μαυρομάτα
με τα μαλλιά της ξέπλεγα
στο δάκρυ φορτωμένη.
Στέκει και την θιαμαίνεται
στέκει και την ρωτάει:
– Κόρη μου, ποιος σε γέννησε
ποια μάνα σε έχει κάνει;
– Κ’ εμένα μάνα μ’ έκανε
μάνα σαν την δική σου!»

Περισσότερα εδώ

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ