Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΡΩΣΙΑΣ – ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΡΩΣΙΑΣ.

52

 

Του Παύλου Χρήστου, Γενικού Γραμματέα του Ελληνορωσικού Συνδέσμου, αρθρογράφου στη www.kallitheapress.gr

Βαδίζοντας στη νέα χιλιετία, αντιλαμβανόμαστε ότι ο κόσμος μεταβάλλεται ραγδαία σε ένα κόσμο υπερεθνικών “ροών”, ότι συντελούνται βαθιές τεχνικές, κεφαλαιακές και πολιτικές αναδιαρθρώσεις με κύρια χαρακτηριστικά την καθολικότητα και την ιδιαιτερότητα. Η ιδεολογία υποκαθίσταται μεθοδευμένα από την ιδεολογικοποίηση των αναγκών μιας αναπτυσσόμενης παγκόσμιας κυριαρχίας. Η διαμορφούμενη υπερεθνική αντίληψη της έννομης τάξης, η παραγωγή υπερεθνικού δικαίου μεταβάλλει το δίκαιο σε εργαλείο για την εξυπηρέτηση των αναγκών της αγοράς και σε δίκαιο που ρυθμίζει – διασφαλίζει την επιβολή της παγκόσμιας κοινότητας στις επί μέρους κοινωνίες. Τα θέματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αμφισβητούνται έντονα καθόσον η ιδεολογία της αγοράς στηρίζεται στον ωφελιμισμό, μια αντίληψη που σήμερα προσπαθεί να γίνει κυρίαρχη.
Οι μεταβολές που σήμερα είναι ορατές και ανιχνεύονται αποτελούν το αποτέλεσμα μιας εξελικτικής μακρόχρονης διαδικασίας που ξεκίνησε μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Ο καπιταλισμός όχι μόνο κατόρθωσε να ξεπεράσει τις αντιθέσεις στο εσωτερικό του, χωρίς αποκαλυπτικές ανατροπές αλλά και μπόρεσε να αναπτύξει την παραγωγή σε επίπεδα και ρυθμούς πρωτόγνωρους για την ανθρωπότητα. Ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός έγινε ακόμα πιο άγριος, οι καταστροφές ολόκληρων κλάδων της παραγωγής ακόμα πιο συχνές, η βαρβαρότητα του συστήματος ακόμα πιο απάνθρωπη. Συνολικά όμως ως σύστημα ο καπιταλισμός (γραφειοκρατικός ή ανταγωνιστικός) συνέχιζε να αναπτύσσεται και να κυριαρχεί σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ο ανταγωνισμός των μεγάλων κέντρων εξουσίας όχι μόνο δεν ξεπερνιέται από τις συσσωματώσεις, τη δημιουργία πολυεθνικών και πολυκλαδικών μονοπωλίων, τη συγκέντρωση κεφαλαίου και τη συγκεντροποίηση κεφαλαίου αλλά αυξάνει το ενδεχόμενο μιας γενικευμένης σύρραξης. Ο καπιταλισμός ούτε ξεπερνιέται ούτε μετεξελίσσεται ειρηνικά. Η παγκοσμιοποίηση είναι προ των πυλών. Βρισκόμαστε στην αρχή μιας νέας ιστορικής περιόδου, όπου δεν αρκεί να ερμηνεύσουμε μόνο τις εξελίξεις που συντελούνται, να ακολουθούμε τα γεγονότα, αλλά πρέπει ο άνθρωπος να πάρει την τύχη του στα χέρια του γιατί μόνο η ανθρώπινη ύπαρξη ανθίσταται.

Το καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται σε περίοδο έντονων αλλαγών και ανακατατάξεων, που απ’ ότι διαφαίνεται σηματοδοτούν μία νέα φάση ανάπτυξής του και μετάβασης από τον εθνικό κρατικό-μονοπωλιακό στο διεθνικό – υπερεθνικό καπιταλισμό.Τα πλεονεκτήματα από την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών και τη δημιουργική δύναμη της εργασίας, αξιοποιούνται κυρίως ως πρόσθετη πηγή συσσώρευσης κεφαλαίου και έντασης της εκμετάλλευσης των εργαζομένων.
Δομείται σήμερα ένα σύστημα αμερικανικής έμπνευσης, σχεδιασμένο στη βάση της εσωτερικής αμερικανικής εμπειρίας, που έχει σαν σκοπό την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας τάξης. Κύριος μακροπρόθεσμος στόχος του συστήματος αυτού είναι να εισάγει το σύνολο των θεσμικά δημοκρατικά οργανωμένων κρατών, σε ένα ενιαίο και λειτουργικό παγκόσμιο πλαίσιο. Η παγκόσμια υπερεθνική τάξη και η αντίληψη της κεντρικής ελεγχόμενης διαχείρισης του κόσμου και των πραγμάτων, καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε η ιδεολογία και η πολιτική να καταστούν “είδος εν ανεπαρκεία” ή “προς εξαφάνιση”. Η αναγκαιότητα της παγκοσμιοποίησης και η “δεδομένη” της επικράτηση δεν μας πείθουν ότι έφτασε το τέλος του ΚΟΣΜΟΥ ΜΑΣ.
Μέσα στο συμβατικό πλαίσιο του φιλελευθερισμού οι ατομικές βλέψεις και σκοποθεσίες των υποκειμένων τίθενται ως ανεξάρτητες από τις κανονιστικές επιταγές και τα αξιολογικά αιτήματα κοινωνικής συνοχής. Η πολιτική που πλέον νοείται σε αφαίρεση από το δημόσιο χαρακτήρα της θεμελιώνει την κανονιστική ισχύ των δικαιωμάτων στο γεγονός ότι όλοι έχουν δικαίωμα να επιτυγχάνουν επωφελείς στόχους. Αυτή η πεποίθηση συνιστά και το περιεχόμενο της “αλληλεγγύης”, η οποία συνδυάζεται με μια έννοια συμφέροντος, το οποίο, όταν δεν αίρει τις συναινέσεις, είναι θεμιτό ως μια μορφή συνενοχής στην απόκτηση ωφελημάτων και συμμετοχής στο κοινό παίγνιο της πραγματιστικής δικαιολόγησης.
Οι λαοί της Ευρώπης οφείλουν να αποδεχτούν τις προκλήσεις της ενδεχομενικότητας του υπάρχοντος ευρωπαϊκού κόσμου και να αγωνιστούν για μια νέα Ευρώπη. Ας μην ξεχνούμε ότι η εξέλιξη της Δύσης προς το σοσιαλισμό θα είναι μακροχρόνια και ακόμη δυσκολότερη από την φιλελευθεροποίηση της Ανατολής. Αλλά φαίνεται επίσης αδύνατο να αποφευχθεί. Τρία σημαντικά γεγονότα έχουν εμφανισθεί και είναι πλέον ορατά από τους λαούς :
(α) Η τεχνική ανωτερότητα της προγραμματισμένης παραγωγής από την καπιταλιστική παραγωγή,
(β) Η αδυναμία δημιουργίας μιας πραγματικά ανθρώπινης κοινότητας με βάση κεφαλαιοκρατικές αρχές, και
(γ) η μείωση της αξίας αυτών των αρχών.
Τελικά ο καπιταλισμός δεν έχει στη δύση παρά αρνητική νομιμότητα-νομιμοποίηση. Ένα πράγμα φαίνεται βέβαιο: Η σύμπτωση Ανατολής και Δύσης προς τον δημοκρατικό σοσιαλισμό!!!
Αυτό αποτελεί και την πολιτική βάση συνεργασίας Ευρώπης και Ρωσίας. Ήρθε η στιγμή μιας πραγματικής στρατηγικής συμμαχίας Ελλάδας και Ρωσίας ,μιας συμμαχίας σε όφελος των λαών, της ειρήνης και της δημοκρατίας.
Οι ελληνορωσικές σχέσεις έχουν μακρά παράδοση, διαμορφωμένη από κοινές πολιτισμικές αξίες των δύο λαών, όπως και τη συμμετοχή τους στη νίκη επί του φασισμού και του ναζισμού. Βεβαίως, επηρεάζονται καθοριστικά από το σύγχρονο ευρωπαϊκό περιβάλλον, τους συσχετισμούς και τις αντιφάσεις που το συνθέτουν. Το πιο σημαντικό σήμερα είναι να διατηρήσουμε και να διευρύνουμε τις δυνατότητες και τις προοπτικές συνεργασίας και πνευματικής ένωσης, οι οποίες κατά τη διάρκεια των αιώνων έχουν δημιουργηθεί στις σχέσεις της Ελλάδας και της Ρωσίας. Η ζωντανή κληρονομιά των δύο χωρών αποτελεί την καλύτερη προϋπόθεση για να γίνει αυτό. Οι ίδιοι οι λαοί της Ελλάδας και της Ρωσίας καθορίζουν το μέλλον των προοπτικών αυτών. Η ελληνική και ρωσική κοινωνία, φαίνεται, να είναι έτοιμες. Η ΕΛΛΑΔΑ μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη των εξελίξεων. Πιστεύουμε σε ένα κόσμο ειρηνικό όπου οι λαοί να έχουν την ανεξαρτησία τους. Εκείνο που χαρακτηρίζει την εποχή μας, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, είναι η οικουμενική αντίθεση “κυριάρχων- κυριαρχούμενων”. Πάνω σε αυτή την αντίθεση καθώς και στο ότι ο άνθρωπος στην προσπάθειά του να κυριαρχήσει κυριαρχείται, έχει σημείο στήριξης το φαινόμενο του πολέμου και της σύγκρουσης.
ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΕΙΡΗΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ!!!!

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ