ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΗΓΕΧΟΡΟΥ

Ο Ηγέχορος Πειραιά και τα παραρτήματά του (Παλλήνη-Καλλιθέα-Θρακομακεδόνες και Αιγάλεω) σε συνδιοργάνωση με τον Δήμο Καλλιθέας, τον Ρουμανοελληνικό Σύλλογο Armonia, την Αρμένικη Σχολή χορού Avetis και τον Μικρασιατικό Σύλλογο Λέρου «Η καθ’ ημάς Ανατολή», – το Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2018 και ώρα 18:30 στο Θέατρο ΙΖΟΛΑ Αιγέως και Αγησιλάου στην Καλλιθέα, θα παρουσιάσουν την θεατρικο-μουσικοχορευτική παράσταση με τίτλο «Η κυρά Καλή και οι 12 μήνες» !
Ένα παραμύθι που καθώς θα εξελίσσεται θα παρουσιάζονται ήθη έθιμα χοροί και τραγούδια στο γύρισμα του έτους από διάφορες περιοχές της Ελλάδας.
Αστικά Βέροιας
Γαλατάδες Πέλλας
Χίος
Λήμνος
Σαμοθράκη
Λευκάδα
Κως
Ρόδος
Σούλι
Ερυθραία Μ. Ασίας
Διδασκαλία Χορών:
για τον Ηγέχορο την Armonia και την Avetis
Κων/νος Τουλάτος Βοηθός Δέσποινα Λαζάρου
για τον Ηγέχορο Αιγάλεω
Γιώργος Κολοζάκης
για τους Μικρασιάτες Λέρου
Χρυσούλα ΚουτούζουΠολύτιμα Βοήθεια: Γεράσιμος Λογοθέτης
Γιάννης Μαστόρος
Λάζαρος Τσουκαλάς
Χρυσούλα Κουτούζου
Kείμενα( λαϊκό παραμύθι) Σκηνοθεσία: Δέσποινα Λαζάρου
Παίζουν: Kυρά Καλή Σταυρούλα Κούκουρα
Αρχόντισσα Αντωνία Τσακίρη
Μήνες : Γιώργος Κατσούλης
Γιώργος Παναγόπουλος
Δημοσθένης Τανίδης
Αφήγηση : Κατερίνα Χατζηανδρέου
Παρουσίαση : Ευτυχία Μητσιάδη
Σκηνικά : Χρυσούλα Κουτούζου
Ήχος Φώς : Αudiosl Χρήστος Ψωμακέλλης
Μουσικοί:
Τραγούδι
Γιώργος Αγγελόπουλος Λεωνίς Ρεμούνδου
Κλαρίνο: Τρύφωνας Παπαϊωάννου
Λαούτο: Γιάννης Σεβαστόπουλος
Βιολί : Παύλος Μπατσικούρας
Κρουστά : Πέτρος Παπαγεωργίου
Πνευστά Μαντολίνο : Πέτρος Μήτσου
Τρομπέτα :Γιάννης Λιασκωνης
Κατάτην διάρκεια της βραδυάς θα αδελφοποιηθούν ο Ηγέχορος με την Armonia την Avetis και με τους Μικρασιάτες Λέρου.Eυχαριστούμε τον Δήμο Καλλιθέας για την συνδιοργάνωση
τον Δήμαρχο Δημήτρη Κάρναβο τον Αντιδήμαρχο Πολιτισμού Μανώλη Κωστάκη και τον Πρόεδρο της β/μιας Σχολικής Επιτροπής Γιώργο ΚουτσογιάννηΣτις Δημόσιες Σχέσεις του Ηγέχορου Γεωργία Παράσχου
Αφίσα προγράμματα : Δήμητρα Μισιτζή

Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Σας περιμένουμε!

με τιμη

ΚΩΝ/ΝΟΣ ΤΟΥΛΑΤΟΣ

********************************************

«Η κυρα καλή και οι δώδεκα μήνες»

Έναρξη παραμυθιού… κόκκινη κλωστή δεμένη…

Αφήγηση… εμφάνιση Κυρα καλής, αρχόντισας, παιδιών σταδιακά… διάλογος.

Συνάντηση με τους μήνες του χειμώνα…

Διάλογος

Βέροια : Χριστούγεννα στην περιοχή της Βέροιας… Αργά το απόγευμα, σε κάποιο αρχοντικό. Γυναίκες αστές, γιορτάζουν…

Λευκάδα: Πρωτοχρονιά…Το βράδυ της παραμονής, κατά το σούρουπο, έκαναν το «πάντρεμα της φωτιάς» στη σπιτική γωνιά. Δηλαδή πόστιαζαν στο τζάκι απ’ όλα τα ξύλα, ελιά, συκιά, πουρνάρι, αμπελόβεργες, σκίνο κ.ά. κι ύστερα τα ράντιζαν με κρασί, λάδι και ξίδι. Κι αυτό για το καλό του σπιτιού τους. Το πάντρεμα της φωτιάς το ‘καναν κι αλλιώς: Ο νοικοκύρης έπαιρνε ένα ίσιο και χοντρό ξύλο, το αρσενικό αυτό, και ένα άλλο με παρακλάδια κοντόχοντρο το θηλυκό- κι αφού τα πόστιαζε στη γωνιά ζευγαρωμένα, το ‘να δίπλα στ’ άλλο δηλαδή, τα ράντιζε με λάδι και κρασί, για να φύγουν τα παγανά, όπως λένε τους Καλικάντζαρους.

Κως: Περίοδος των Αποκρεών… Κοκκάλα και Γαουρίστινες…

Η κοκκάλα είναι μία κατασκευή από οστό γαϊδάρου, όπου κυκλοφορεί και φοβερίζι μικρούς και μεγάλους ώστε να μη φάνε κρέας! Ακολουθούνταν από μεταμφιεσμένα άτομα…

Γαουρίστινες… αποκριάτικος χορός από το χωριό Κέφαλος με πιθανές ρίζες του στην αρχαιότητα. Ζευγάρια και ομάδες μεταμφιεσμένουν να κλωτσουν προς τα πίσω, χορεύοντας, μιμούμενοι τις κλωτσιές γαϊδάρων…

Η Κυρά καλή συναντά τους μήνες τη άνοιξης… διάλογος.

Ρόδος: Από ημέρες πριν, τα παιδιά 7-12 ετών ετοιμάζονταν εντατικά γι’ αυτή τη γιορτή. Η κάθε ομάδα έκανε μια ξύλινη χελιδόνα…Τα χελιδονίσματα είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έθιμα της πρώτης ή… της 21ης Μαρτίου με την εαρινή ισημερία, η συνήθεια δηλ. να γυρίζουν το πρωί της ημέρας αυτής τα παιδιά της σχολικής ηλικίας τα σπίτια κρατώντας ένα ξύλινο ομοίωμα χελιδονιού και να τραγουδούν τον ερχομό της ανοίξεως και την επιστροφή των χελιδονιών. Τα χελιδονίσματα είναι συνέχεια από τα χελιδονίσματα των αρχαίων Ελλήνων, από τα κάλαντα της πρωτοχρονιάς της 1ης Μαρτίου…

Ερυθραία Μ. Ασίας: Πάσχα… Το Λαζαροσαββάτο άρχιζαν στην Ερυθραία οι μεγάλες θρησκευτικές εκδηλώσεις, με επισκέψεις στα νεκροταφεία για τον καθαρισμό και το στολισμό των τάφων. Είναι μια προσπάθεια για ανάσταση και συμμετοχή των νεκρών στις τελετές, συνδεδεμένη με την ανάσταση του Λαζάρου. Τα παιδιά την ίδια μέρα τραγουδούσαν το ‘γκώμιο του Λαζάρου ή λαζαρικό (ένα είδος καλάντων), βαστώντας μια κούτσα (κούκλα) – ομοίωμα του σαβανωμένουΛαζάρου – και στεφάνια με πρασινάδες και μάηδοι (μεγάλες κίτρινες κι άσπρες μαργαρίτες του αγρού).

Οι νοικοκυρές έδιναν στα παιδιά αυγά και «λαζαράκια». Την Κυριακή των Βαϊων όλοι πηγαίναν στην εκκλησιά κι έπειρναν βαγιόκλαρα που τα φυλούσαν στο εικονοστάσι, καθώς πίστευαν ότι έχουν θεραπευτικές καιεξορκιστικές ιδιότητες! Περιφέρονταν με σκούρα ρούχα κι έκανα προετοιμασίες για τη μεγάλη γιορτή… οι γυναίκες τραγουδούσαν το μοιρολόϊ. Τον πόνο της Παναγιάς… ζύμωναν λαμπρόψωμα, τσουρέκια, κουρούνες και κουτσούνες (ανθρωπόμορφα κουλούρια)

Η Μ. Παρασκευή, η πιο κατανυκτική και σεβαστή μέρα του χρόνου, απαιτούσε αποχή από τις δουλειές. Τα κορίτσια μάζευαν λουλούδια για το στόλισμα του επιταφείου.

Το Μ. Σάββατο η ατμόσφαιρα είναι εντελώς διαφορετική Στους ναούς, κατά την πρώτη Ανάσταση, οι παπάδες, αλλά και το εκκλησίασμα, έκαναν μεγάλο πατιρντί (θόρυβο) και χτυπούσαν δυνατά ό,τι μπορούσε να κάνει θόρυβο (στασίδια, πόρτες κ.ά), κουνούσαν τους πολυελαίους και έραιναν με νεραντζόφυλλα τους πιστούς. Ενδεικτική του κλίματος η φράση «ηγένηκε το ανάστα ο Κύριος!»

Βασικά και χαρακτηριστικά έθιμα όχι μόνο της Ερυθραίας, αλλά και των ιωνικών παραλίων και των μικρασιατικών νησιών από την Ίμβρο μέχρι το Καστελόριζο είναι τα τσερκένια (οι χαρταετοί), οι κούνιες και το λέμπι. Οι κούνιες που πάνε από τη γη στον ουρανό συμβολίζουν από τα πανάρχαια κιόλας χρόνια την ανάσταση και την ανάταση των ψυχών.

Συνάντηση κυρά καλής με του μήνες του καλοκαιριού… διάλογος

Λήμνος-Χίος: Το μήνα Ιούνιο παλαιότερα τον αποκαλούσαν  «Θεριστή»  γιατί το μήνα αυτό οι γεωργοί θέριζαν τα σιτηρά τους.Στη διαδικασία του θερισμού στη Λήμνο συμμετείχαν όλα τα μέλη της οικογένειας, από τα μικρά παιδιά έως και τα πιο ηλικιωμένα μέλη. Μαζί τους έπαιρναν το τορβά όπου μέσα είχαν βάλει καρβέλι ψωμί, τυρί σαλαμούρα, παστές σαρδέλες, ντομάτες, ελιές, ένα σουγιά καθώς κι ένα παγουράκι με κρασί. Πρώτος στο χωράφι για το θερισμό έμπαινε ο ιδιοκτήτης. Έκανε το σταυρό του και με το δρεπάνι του έκοβε δυο χερόβολα και τα άφηνε σταυρωτά κατά γης. Ύστερα ευχόταν «Καλή σοδειά». Συνήθως άφηναν για το καλό, μια σπίθα γης αθέριστη ή άφηναν ένα δεμάτι, το οποίο το έστηναν στο κέντρο του χωραφιού.

Όταν τελείωνε ο θερισμός έπαιρναν μια δέσμη σταριού και με αυτή έπλεκαν ένα σταυρό, τον οποίο τοποθετούσαν για ευλογία στη θύρα του σπιτιού ή στο εικονοστάσι, δηλωτικό του τέλους του θέρους.

Σούλι: Το Σούλι είναι ιστορική και γεωγραφική περιοχή της Κεντρικής Ηπείρου, που το αποτελούν ένα σύνολο χωριών γνωστών ως Σουλιωτοχώρια.  Όλη περιοχή του Σουλίου είναι ορεινή, απότομη, άγρια. Οι Σουλιώτες έγιναν θρύλοι για τις πολεμικές τους ικανότητες και τις άλλες αρετές τους. Ζούσαν με όσα παρήγαν από την κτηνοτροφία και τα ελάχιστα γεωργικά προϊόντα που τους προσέφερε η ορεινή γη τους. Κύρια πηγή εσόδων, όμως, ήταν τα λάφυρα των επιδρομών τους στα χωριά της Θεσπρωτίας, τα οποία υπέτασσαν κι υποχρέωναν τους κατοίκους να πληρώνουν φόρο. Ταυτόχρονα, όμως, τους παρείχαν προστασία.

Σαμοθράκη: Μπάλος… Στη σαμοθρακίτικη γλώσσα, μπάλος δεν είναι ένα είδος χορού, όπως συμβαίνει σε άλλα μέρη, αλλά όλη η διαδικασία διαπλοκής της μουσικής, του τραγουδιού και του χορού, μέσα στην συνάντηση των μελών της κοινότητας. 15 Αυγούστου στη Σαμοθράκη… Το πανηγύρι  στην πλατεία του ΑΪ Γιώργη.

Συνάντηση κυρα καλής με τους μηνες του φθινοπώρου… διάλογος.

ΓαλατάδεςΠέλλας: «Ντούντελε» Όλοι μας ξέρουμε πολύ καλά πόσο η βροχή συνέχεια απασχολεί την σκέψη των αγροτών. Αν βρέξει, πότε θα βρέξει και πόσο! Σε περίοδο ξηρασίας λοιπόν, αναβίωνε ένα παλιό έθιμο, που είναι ένα μιμητικό δρώμενο με παρακλητικό χαρακτήρα και το οποίο έλκει την καταγωγή του στη μαγεία. Αυτό ήταν το ντούντελε (πιρπιρούνα). Όταν αποφάσιζαν να πραγματοποιήσουν το ντούντελε διάλεγαν ένα κορίτσι, που έπρεπε να είναι ορφανό από μάνα και πατέρα, το έντυναν με κολλητσίδες ή με καλάμια από ραβδισμένη σίκαλη, που το μεν πρώτο είναι φυτό υγρόφιλο με πλατιά και μεγάλα φύλλα και τα καλάμια του δεύτερου το προστάτευαν από το νερό. Το Ντούντελε με την συνοδεία ζουρνά, που ο ήχος του είναι διαπεραστικός και μπορεί κάποιος να τον ακούσει από μακριά, περιφερόταν σ΄ όλα τα σπίτια του χωριού. Οι νοικοκυραίοι που δέχονταν την επίσκεψη έπρεπε να έχουν άφθονο νερό αν και δεν υπήρχε τότε ύδρευση στα σπίτια τους, όπως την ξέρουμε σήμερα, και το νερό το προμηθεύονταν από τα ποτάμια, τα πηγάδια ή κι από πηγές και το αποθήκευαν σε βαρέλια, σε πιθάρια και καζάνια για να το ρίξουν πάνω στο ντούντελε. Η ρίψη του νερού συνοδευόταν πάντα με επικλήσεις στο Θεό για βροχή, «Όπως ρίχνω το νερό, έτσι να βρέξει ο Θεός», κι άφθονο νερό έπεφτε πάνω στο ντούντελε, που περιστρεφόταν γύρω από τον εαυτό του τρεις φορές. Οι γηραιότεροι ισχυρίζονται ότι μέχρι το βράδυ της ίδιας ημέρας, που γινόταν το έθιμο, έβρεχε.

Αφήγηση… συνάντηση αρχόντισας με τους μήνες…

Κλείσιμο…κραυγή

Τραγούδι

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ