Γνωριμία με τον ποιητή μας Παναγιώτη Τζαννετάτο

102

Ο Συνεργάτης της www.kallitheapress.gr  ποιητής Παναγιώτης Τζαννετάτος αυτοβιογραφείται.

[Είμαι ένα σύνολο σκόρπιων λέξεων
που έμαθαν να σωπαίνουν.
Αν με ρωτήσεις το γιατί
θα σου απαντήσουν τα μάτια μου
η τρομαγμένη μου ψυχή
που έμαθε να σωπαίνει.]
[Η ποίηση είναι ένας άλλος τρόπος να πεθαίνεις.
Χάθηκα μέσα σε λέξεις
που προσπάθησα να βάλω σε τάξη.
Έκανα την αταξία σύμμαχο.
Προσπάθησα να ισορροπήσω μέσα από στίχους.
Περπάτησα στα άκρα του πρώτου γκρεμού
που βρήκα μπροστά μου.
Κρατώντας πάντοτε απόσταση από το κενό,
στάθηκα ασταθής
Κινδύνεψα παράλογα πολλές φορές.
Άκουσα την ηχώ μέσα μου να φωνάζει:
Πρόσεχε θα πέσες
Στάθηκα ασταθής ]

Γεννήθηκα και εγώ τις 28 Ιανουαρίου το 1989 στην Κεφαλονιά.
Το τρίτο και τελευταίο  παιδί μιας  ναυτικής οικογένειας.
Το 2006 ανεβαίνω στην Αθήνα σπουδάζοντας Τουριστικές Επιχειρήσεις και το 2015 συνεχίζω τις σπουδές του στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών στο τμήμα Ιστορίας του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.
Τα Φοιτητικά  μου χρόνια τα πέρασα σε ένα μικρό υπόγειο διαμέρισμα στην οδό Κρέμου στην Καλλιθέα, πίσω απο το αστυνομικό τμήμα.
Εκεί παράλληλα με τις σπουδές ο χρόνος περνούσε γράφοντας τα πρώτα μου κείμενα.
Στα γράμματα εμφανίστηκα το Δεκέμβριο του 2011. Παρουσίασα σε ιδιωτική έκδοση τα πρώτα του ποιήματα, με τίτλο «ΠΟΙΗΜΑΤΑ».
Σήμερα τα Καλοκαίρια με  βρίσκουν στο νησί και οι Χειμώνες στο κέντρο της Αθήνας. Συνεργάζομαι στην σελίδα www.kallitheapress.gr στην οποία θα γράφω θέματα πολιτισμού, Τέχνης και Ποίησης.
[Πέφτει μια παράξενη βροχή
πάνω απο την πόλη.
Σταγόνα- σταγόνα
μια ολόκληρη ζωή βυθίζεται
μέσα σε σταγόνες.]
Το 2015 Κυκλοφόρησε τελευταία  ποιητική συλλογή μου απο τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης με τον τίτλο:
Η εποχή των ανθρώπων.
Ποιήματα του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά και στα Γαλλικά.
Τιμής ένεκεν
Όλα εκείνα
τα χρόνια που πέρασαν
άφησαν πίσω τους
τιμής ένεκεν
την μνημη
άφησαν πισω τους
όλες εκείνες τις στιγμές
που θύμιζαν κάτι απο ζωή.
Τώρα μεγάλωσα πολύ
για να πώ πως ξέχασα.
Τώρα μεγάλωσα πολύ
για να μετρήσω πόσα
ευάλωτα θέλω μου
εκτελέστηκαν ηρωικά
στα σκοπευτήρια του πρέπει.
Τώρα μεγάλωσα πολύ για να ζω
με την μνήμη στο ίδιο σπίτι.
…………………………………………………
Ούτε ένα προσπέκτους.
Θεέ μου έζησα
χωρίς να μου έχεις διδάξει,
το πώς και το γιατί.
Όταν με κατέβασες στη γη
δεν μάς έδωσες,
ούτε ένα χάρτη.
Ούτε ένα προσπέκτους,
να δω εικόνες, να συγκρίνω τιμές.
Ούτε ένα Φύλλο Πορείας
για να πάψω να απορώ.
Θεέ μου έζησα
για να μετρώ ένα – ένα
τόσα σωριασμένα φύλλα
το Φθινόπωρο.
[Εκδόσεις Γαβριηλίδης – Η Eποχή των Aνθρώπων 2015]

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ