Αφιέρωμα στη Σπεράντζα Βρανά

Σπεράντζα Βρανά
Ηθοποιός-Συγγραφέας

Δημοφιλέστατη ηθοποιός της επιθεώρησης, το αγαπημένο του λαού θεατρικό είδος, καθώς και του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, η καλλονή, πληθωρική και πολυτάλαντη Σπεράντζα Βρανά γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1928 στο Μεσολόγγι και το πραγματικό της όνομα ήταν Ελπίδα Χωματιανού.

Το ντεπούτο της στο θέατρο το έκανε μόλις το 1945 στο θεατρικό η Φλόγα για να μείνει στο σανίδι μέχρι το 1979 γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία και αγάπη από τους απλούς ανθρώπους.
Η Σπεράντζα Βρανά συμμετείχε σε δεκάδες κινηματογραφικές ταινίες, παίζοντας δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής της. Με επιτυχία πέρασε και από την τηλεόραση με τελευταία εδώ συμμετοχή το 2005 στο σήριαλ του MEGA «Λίγο κόκκινο πριν το κόκκινο».
Έλα στο θείο ο τίτλος της κινηματογραφικής ταινίας του 1950 όπου η Σπεράντζα πραγματοποίησε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση.

Ακολουθούν λόγια γραμμένα από την Σπεράντζα Βρανά…

Όταν κάποτε έβαλα στο τραπέζι το μυαλό, την καρδιά και το στομάχι μου, και συζήτησα μαζί τους, τότε διάλεξα…. και διάλεξα τον Παύλο (σημ. εννοεί τον σύζυγό της Παύλο Πατάκα, παντρεύτηκαν το 1966), και την ήσυχη ζωή δίπλα του. Δεν μετάνοιωσα ποτέ. Νομίζω ότι ήταν η μόνη φορά στη ζωή μου που μπορούσα ανεπηρέαστα να κάνω μια επιλογή, και την έκανα. Σήμερα δεν ξέρω αν έπρεπε να την κάνω αυτήν την επιλογή τότε, ή αργότερα…
……….

Από πολύ μικρή άρχισα να νιώθω πολύ έντονα της επιταγές της σάρκας, την πείνα της σάρκας…
Την τροφοδότησα, λοιπόν, υπεραρκετά αυτή τη σάρκα, μέχρι κορεσμού… Όταν παντρεύτηκα για δεύτερη φορά κι έχοντας εξασφαλίσει την τροφή μου την καθημερινή, που ήτανε ακριβώς η ποσότητα που είχε ανάγκη ο οργανισμός μου, άρχισα να έχω άλλες ανησυχίες, αυτή τη φορά πνευματικές…
Άρχισα να διαβάζω περισσότερο (πάντα διάβαζα), και με το διάβασμα με ζώνανε διάφορες απορίες, ρώταγα να μάθω, άνοιξα λεξικά, και σιγά-σιγά ένιωθα να με ερεθίζουν πια οι επιταγές του πνεύματος, και τώρα, κάνοντας προσπάθειες να πλουτίσω το πνεύμα μου, καταλαβαίνω πόσο χαμηλού επιπέδου είναι η τροφή της σάρκας, μπροστά σε αυτή του πνεύματος… κι έχω πολύ δρόμο ακόμα να κάνω ώσπου να φτάσω το ποθούμενο αποτέλεσμα… που ποιο θα είναι; Ποιος ξέρει! Μήπως άρχισα να γερνάω; Ναι, αλλά γερνάω φυσιολογικά!!
…………

Θεσσαλονίκη, 1948, Άνοιξη.
Μόλις βγήκα από την κλινική… είμαι αδύναμη…
Τόσοι με αγαπούσαν, και τόσο πολύ όπως έλεγαν, κι όμως, κανείς δεν με περίμενε. Πήρα το δρόμο μόνη μου, κι έφτασα στον Λευκό Πύργο. Εκεί, κάθισα στις πέτρες έξω από το θέατρο και αναπόλησα τη μέχρι τότε ζωή μου. Μόνο η μάνα μου, μόνο εκείνη θα με περίμενε, όχι, δεν θα με περίμενε γιατί θα ήταν δίπλα μου, δεν θα είχε φύγει στιγμή από κοντά μου. Και τώρα που κάθομαι εδώ μόνη μου, την ώρα αυτή της αφόρητης μοναξιάς, ποιος ξέρει, ίσως να ήταν κάπου κοντά μου, και να μην την έβλεπα.
Τι να κάνω; Στήθηκα απλά στην άκρη της ζωής μου και περίμενα τη μάνα μου…
………..

ΣΕ ΟΛΗ ΜΟΥ ΤΗ ΖΩΗ, κάθε φορά που ήθελα να φύγω, δεν ήξερα που να πάω, γιατί δεν είχα που να πάω. Τώρα που το σκέφτομαι, έτσι που ακόμα δεν έχω που να πάω, κάθε φορά που νοιώθω την ανάγκη να φύγω, είμαι σίγουρη, ότι τη μοναδική φορά που θα έχω κάπου να πάω, είναι όταν θα πεθάνω. Το μόνο που δεν ξέρω, είναι αν τότε που θα έχω κάπου να πάω, θα θέλω να φύγω…

Η Σπεράντζα Βρανά απεβίωσε στις 29 του Σεπτέμβρη του 2009 στην Αθήνα.

Σημείωση: τα λόγια της είναι από το βιβλίο της: ΣΠΕΡΑΝΤΖΑ ΒΡΑΝΑ Έλα, καλέ, τώρα…! ΑΓΚΥΡΑ/2005.

Τασσώ Γαΐλα
Αρθρογράφος-Ερευνήτρια

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ