Από την Ελληνική Μυθολογία – Οι Δαναΐδες

Για τους μικρούς μαθητές της πόλης μας…

Τα παλιά χρόνια ο θεός Ποσειδώνας ταξίδεψε στη μακρινή Αφρική και εκεί, αγάπησε και παντρεύτηκε μία όμορφη κοπέλα την Λιβύη που ήτανε κόρη του ποταμού Νείλου. Απέκτησε μαζί της δύο γιούς, τον Αγήνορα και τον Βήλο. Ο Αγήνορας έγινε βασιλιάς της Αραβίας και ο Βήλος της Αιγύπτου και της Λιβύης. Ο Βήλος όταν παντρεύτηκε απέκτησε δύο γιούς δίδυμους, τον Αίγυπτο και τον Δαναό. Ο Αίγυπτος έγινε ο βασιλιάς της γης που πήρε τα όνομά του «Αίγυπτος» και ο δίδυμος αδελφός του ο Δαναός πήρε από τον πατέρα του Βήλο τη χώρα της Λιβύης. Χώρισε, λοιπόν, ο βασιλιάς Βήλος τη χώρα του στα δύο για τους δίδυμους γιούς του που με τα χρόνια παντρεύονταν διάφορες γυναίκες και η τύχη τα έφερε έτσι, ώστε απέκτησαν ο μεν Αίγυπτος πενήντα γιούς, ο δε Δαναός πενήντα κόρες.

Τα δύο δίδυμα αδέλφια δεν τα πηγαίνανε καθόλου καλά μεταξύ τους, ο ένας μισούσε τον άλλο και ο Αίγυπτος ήθελε να σκοτώσει τον Δαναό , να του πάρει την Λιβύη για να την μοιράσει στους πενήντα γιούς του. Έτσι, ο Δαναός έφτιαξε ένα μεγάλο καράβι με πενήντα κουπιά, όσες ήταν και οι κόρες του, βάπτισε το καράβι πεντηκόντορο και με αυτό και τις πενήντα κόρες του μέσα, τράβηξε ο Δαναός για τον βορρά, την Ελλάδα. Αυτό τον είχε συμβουλέψει η θεά Αθηνά που τον προστάτευε, να κάνει. Και γιατί;

Γιατί σύμφωνα με τον αρχαίο μύθο, ο Δαναός και ο Αίγυπτος ήτανε εγγόνια της Ιούς και του Δία. Η Ιώ, που ζούσε στο Άργος και την αγάπησε ο Δίας, μεταμορφώθηκε από την ζηλιάρα Ήρα, την γυναίκα του Δία, σε αγελάδα και μετά από πολλά που πέρασε η καημένη, έφτασε στην Αίγυπτο όπου ο Δίας την ξαναέκανε γυναίκα.

Αλλά επιστρέφουμε και πάλι στον Δαναό και τις πενήντα κόρες του.

Διασχίζουν το πέλαγος με το καράβι τους τον πεντηκόντορο και φθάνουν κάποτε στην Πελοπόννησο. Με την βοήθεια της θεάς Αθηνάς, έρχονται στο Άργος και ο Δαναός θα γίνει ο βασιλιάς του Άργους.

Όλα κυλάνε καλά γι αυτόν και τις κόρες του μέχρις ότου με ένα άλλο καράβι από την μακρινή Αφρική, θα φθάσουν στο Άργος ….. οι πενήντα γιοί του Αίγυπτου, του δίδυμου αδελφού του Δαναού.

– Βασιλιά του Άργους Δαναέ και θείε μας αγαπημένε, μη φοβάσαι. Δεν ήρθαμε για κακό. Ο πατέρας μας και αδελφός σου Αίγυπτος μας έστειλε για να παντρευτούμε τις κόρες σου και έτσι να συμφιλιωθείτε. Να πάψει η έχθρα ανάμεσά σας. Δέχεσαι;

Ο Δαναός υποψιαζόντανε πως η πρόταση ήτανε παγίδα, απάτη και πως ο άπληστος Αίγυπτος ήθελε να τον γελάσει να του αρπάξει και το Άργος, γι αυτό προσποιήθηκε ότι δέχεται την πρόταση και είπε στους ανιψιούς του:

– Με χαρά δέχομαι την πρόταση του πατέρα σας και αδελφού μου. Δεν έχετε παρά να συναντήσετε τις κόρες μου και να διαλέξετε ο καθένας σας το ταίρι του για να κάνουμε γρήγορα-γρήγορα τους γάμους.

Λίγο πριν βραδιάσει, ο βασιλιάς Δαναός κάλεσε κοντά του τις πενήντα κόρες του τάχα πως θέλει να τις αποχαιρετήσει. Τους είπε:

– Απόψε είναι η νύχτα του γάμου σας. Αυτό που σας ζητώ είναι να σκοτώσετε τους άνδρες σας, τους γιούς του αδελφού μου Αίγυπτου που τόσο με μισεί και τον μισώ. Τους έστειλε εδώ για να μου πάρει τον θρόνο. Θα τον εκδικηθώ. Να πως. Ακούστε τι θα κάνετε. Η κάθε μία από εσάς θα κρύψει στο φόρεμά της ένα στιλέτο και όταν θα μείνετε μόνες μαζί τους, το βράδυ, στα δωμάτιά σας, τότε…….

Όλες συμφώνησαν με τον πατέρα τους γιατί τον πίστεψαν πως οι γιοί του Αίγυπτου, του θείου τους, τις παντρευτήκανε όχι γιατί τις αγαπήσανε, αλλά για να βοηθήσουν τον πατέρα τους να πάρει τον θρόνο και το βασίλειο του δικού τους πατέρα, του Δαναού. Έτσι το άλλο πρωί …….

Μόνο ένας γιός του βασιλιά Αίγυπτου ήταν ζωντανός! Ο Λυγκέας, που η γυναίκα του η Υπερμνήστρα, η μόνη από τις πενήντα κόρες του Δαναού που λυπήθηκε τον άνδρα της και δεν τον σκότωσε. Οι υπόλοιπες σαράντα εννέα κόρες του Δαναού υπάκουσαν στον πατέρα τους και σκοτώσανε με τα στιλέτα τους τα σαράντα εννέα αγόρια του Αίγυπτου!

Στη συνέχεια, ο Λυγκέας με την Υπερμνήστρα που τον έσωσε, θα ανέβουν στον θρόνο του Άργους, θα αποκτήσουν πολλά-πολλά παιδιά που –αυτούς, τους απογόνους τους-, θα τους λένε Δαναούς.

Και οι Δαναΐδες; Τι απέγιναν οι κόρες του Δαναού, οι Δαναΐδες;

Μεγάλο το έγκλημα που έκαναν, ασυγχώρητο και από θεούς και ανθρώπους. Μα εξίσου βαριά και η τιμωρία τους, όταν πέθαναν, πήγανε στο Κάτω Κόσμο, τον Άδη. Εκεί, βρήκανε σκληρή και παραδειγματική τιμωρία.

Όλη μέρα, όλη νύχτα χωρίς σταματημό και χωρίς ύπνο, κουβαλούνε η μία πίσω από την άλλη νερό με τα σταμνιά τους και το αδειάζουν σε ένα μεγάλο πιθάρι. Όταν γεμίσουν το πιθάρι θα σταματήσει και το μαρτύριό τους. Μα το πιθάρι είναι τρύπιο, το νερό χύνεται και δεν πρόκειται να γεμίσει ποτέ……

Αυτή την τιμωρία επιβάλανε οι Θεοί στις κόρες του Δαναού και από αυτόν τον τραγικό μύθο έχει μείνει μέχρι τις μέρες μας η έκφραση: Πιθάρι δίχως πάτο ή πιο απλά: βαρέλι δίχως πάτο την οποία χρησιμοποιούμε όταν  ξοδεύουμε χρήματα για κάτι κι αυτό δεν τελειώνει εύκολα……

Σκίτσο: Ρία Γαΐλα, σκιτσογράφος.

Πηγή: Ελληνική μυθολογία/τ.3/Αθήνα 1956

Διασκευή για παιδιά

Τασσώ Γαΐλα

Αρθρογράφος-Ερευνήτρια 

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ! 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ