Ανοιχτοί Παιδικοί Σταθμοί…

247

Το παράλογο

Ένα σχόλιο για την απεργία στους παιδικούς σταθμούς την Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου.
Η κυβέρνηση επιδιώκει τα τετράχρονα παιδιά να πηγαίνουν στα νηπιαγωγεία και όχι στους παιδικούς σταθμούς για δύο λόγους:

1. Οποιοσδήποτε παιδοψυχολόγος και αν ερωτηθεί σχετικά, θα απαντήσει πως η βασική ψυχική διαμόρφωση του παιδιού ολοκληρώνεται στην ηλικία των τριών χρόνων. Άρα το τετράχρονο παιδί έχει μεγαλύτερη συγγένεια με το πεντάχρονο παρά με το τρίχρονο που είναι ακόμα υπό διαμόρφωση.

2. Με δεδομένο ότι κάθε χρόνο οι δήμοι παίρνουν στους παιδικούς σταθμούς περίπου τον ίδιο αριθμό παιδιών, εάν τα τετράχρονα πάνε τον Σεπτέμβριο στα νηπιαγωγεία, αφήνουν πίσω τους κενές θέσεις στους παιδικούς σταθμούς, όπου μπορούν να μπουν τα τρίχρονα και τα δίχρονα, που αλλιώς θα έμεναν εκτός γιατί δεν θα χωρούσαν. Μην ξεχνάμε πως κάθε χρόνο για λόγους χωρητικότητας, μένουν εκτός των παιδικών σταθμών εκατοντάδες παιδιά. Και επειδή οι παιδικοί σταθμοί είναι χώροι εκπαίδευσης και όχι απλώς φύλαξης, όλοι καταλαβαίνουμε πως υπάρχει σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα που απαλύνεται (εάν δεν λύνεται) με τη μεταφορά των τετράχρονων στα νηπιαγωγεία.
Σε ό,τι αφορά τους εργαζόμενους στους παιδικούς σταθμούς, θ’ αυξηθούν οι βρεφοκόμοι, ενώ οι νηπιαγωγοί θα μετακινηθούν στα νηπιαγωγεία.

Τότε γιατί γίνεται η απεργία;
Επειδή αυτή η απεργία φλερτάρει με τον παραλογισμό, την απάντηση μπορεί να δώσει ένα μικρό απόσπασμα από το θεατρικό έργο “Περιμένοντας τον Γκοντό” του πολύ σπουδαίου Ιρλανδού συγγραφέα Σάμιουελ Μπέκετ, που ασχολήθηκε σε όλη τη ζωή του με τον παραλογισμό του σύγχρονου κόσμου.

Οι δύο ήρωες, λοιπόν, του θεατρικού έργου συζητάνε:
Λέει ο πρώτος: “Όλο και κάτι βρίσκουμε που μας δίνει την εντύπωση ότι υπάρχουμε”.
Απαντάει ο άλλος: “Ναι, ναι, μάγοι είμαστε”.
Αφιερωμένο εξαιρετικά στους μάγους της σημερινής ηγεσίας της ΠΟΕ-ΟΤΑ.

Ο Ταπανταρής

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ