Αμήν! (η ιστορία ενός τραγουδιού)

109

Γεια σας, φίλες, φίλοι, ουδέτερες ζώνες και λατρεμένοι οχτροί,

        Στην εποχή του άφθονου και του φθόνου, με τις πληροφορίες να μπουκάρουν από παντού και την τέχνη να στροβιλίζεται ορμητικά γύρω από τον εαυτό της, είπα κι εγώ να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία των πρώτων μου στίχων που ευτύχησαν να γίνουν τραγούδι.
        Πριν πέντε χρόνια, στα 20 μου χρόνια, περπατούσα στο Θησείο, κρατώντας αγκαλιά έναν άντρα αγαπημένο. Ήθελα να του πω όσα αισθανόμουν, να φωνάξω, να εκφράσω. Έμεινα, όμως, σιωπηλή. Κι αυτός το ίδιο. Αισθανόμουν ευτυχία και λίγο θυμό για τη σιωπή αυτή. Κάποτε, και οι λέξεις χρειάζονται.
        Όταν, λοιπόν, γύρισα σπίτι έγραψα μερικές σκέψεις με ρίμα, υπό τον πρόχειρο τίτλο «Αμήν». Πριν λίγους μήνες, έστειλα αυτές τις σκέψεις τις τραγουδένιες, μαζί με άλλες, στον τραγουδοποιό και φίλο μου Θωμά Φώτη, ο οποίος έχει μετρήσει ήδη κάποια σημαντικά βήματα, μόνος του και πλάι σε άλλους μουσικούς και τραγουδιστάδες. Ο Θωμάς το αγάπησε το «Αμήν» κι έβαλε νότες.
        Ήταν θέμα χρόνου να συνεργαστούν με τη Στέλλα Κονιτοπούλου, καθώς ήδη, μετά το καλοκαίρι του 2017, ξεκίνησαν να κάνουν ορισμένα πράγματα παρέα. Έτσι, στο studio του Βασίλη Σαλταγιάννη στο Θησείο, η Στέλλα ένωσε τη φωνή της με τον Θωμά και βγήκε τραγούδι. Κανονικά και με το νόμο. Συμμετείχε και ο Βασίλης Κλουβάτος, βιολιστής από τους λίγους.
          Το άσμα μας κυκλοφόρησε από τη Δισκογραφική Καθρέφτης, εννοείται ιντερνετικώς. Το αγαπάμε πολύ, με τις όποιες αδυναμίες του και την όποια έκπληξη μπορεί να προκαλέσει. Αν θέλετε, ακούστε το κι εσείς.
          Δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από ένα… «τραγουδάκι για τα τρένα που χτυπάν τις ράγες μας αλύπητα».

 

                                                             Τα φιλιά μου,
                                                          Γεωργία Δρακάκη
                                                        δημοσιογράφος, γραφιάς γενικώς & οριστικώς

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γράψτε το σχόλιό σας
Παρακαλώ γράψτε το όνομά σας εδώ